Nadeszła pora, kiedy wieczory stają się dłuższe i wyjątkowo piękne. Jakby samo lato wiedziało, że dobiega końca, i starało się pokazać się z jak najlepszej strony. Coś w powietrzu zmienia się niepostrzeżenie, ale wyczuwalnie: zapach trawy staje się inny, cienie padają inaczej, a nawet najzwyklejszy zachód słońca wydaje się nieco bardziej nastrojowy niż kiedykolwiek. Pojawia się to słodko-gorzkie uczucie, ledwo wyczuwalna nuta, której nie da się dokładnie opisać, ale którą rozpoznajesz od razu i która sprawia, że chcesz zostać na dworze dłużej, niż planowałeś. Chciałoby się przedłużyć te dni — ale już wiesz, że to się nie uda.
Redakcja UA.News przygotowała zestawienie filmów oddających ten sam klimat końca lata — różnorodnych pod względem gatunku i epoki, ale jednakowo przesiąkniętych tym sierpniowym nastrojem, z którym tak bardzo nie chce się się rozstać.
„Zostań ze mną” (Stand by Me)
Rok premiery: 1986
Gatunek: dramat, film o dorastaniu
Ocena IMDb: 8,1/10
W rolach głównych: Will Wheaton, River Phoenix, Corey Feldman, Jerry O’Connell
Reżyser: Rob Reiner
Są takie filmy, które tak trafnie oddają ludzkie wspomnienia, że po ich obejrzeniu chce się zadzwonić do kogoś z dzieciństwa. Film powstał na podstawie powieści Stephena Kinga i opiera się na wspomnieniach samego autora. Opowiada o czterech dwunastolatkach, którzy pewnego późnego lata wyruszają na wyprawę przez las, by odnaleźć ciało zaginionego chłopca. W rzeczywistości nie jest to jednak thriller ani kryminał. To film o ostatnich dniach dzieciństwa, które wtedy wydają się nie mieć końca, a okazują się najkrótsze. O tym, jak przyjaźń między nastolatkami bywa tak szczera, jak nigdy więcej w dorosłym życiu. Finał to jeden z najmocniejszych momentów w kinie o dorastaniu. Najlepiej obejrzeć ten film wieczorem, kiedy już trochę się ściemnia i można sobie pozwolić na odrobinę smutku.
„Mała Miss Szczęście” (Little Miss Sunshine)
Rok premiery: 2006
Gatunek: komedia, dramat psychologiczny
Ocena IMDb: 7,9/10
W rolach głównych: Steve Carell, Toni Collette, Greg Kinnear, Abigail Breslin, Alan Arkin, Paul Dano
Reżyserzy: Jonathan Dayton, Valerie Faris
Żółty minibus, który to jedzie, to się psuje, a rusza dopiero wtedy, gdy wszyscy razem go popychają. Rodzina Hooverów wyrusza z Albuquerque do Kalifornii, aby mała Oliv zdążyła na konkurs piękności „Mała Miss Szczęścia”. Tata – nieudany mówca motywacyjny, mama – kobieta złamana psychicznie, wujek – profesor po próbie samobójczej, dziadek – stary łobuz o dobrym sercu, a brat – nastolatek, który złożył ślubowanie milczenia. Idealna amerykańska rodzina! Pod komediową powierzchnią kryje się tu bardzo poważna opowieść o tym, czym jest sukces i dlaczego tak desperacko za nim pędzimy, a także o tym, co pozostaje, gdy pogoń kończy się niczym. Film zdobył dwa Oscary – za scenariusz oraz za rolę drugoplanową Alana Arkina. To jeden z tych filmów, po których ma się ochotę przytulić swoją najdziwniejszą, ale ukochaną rodzinę.
„Adventureland”
Rok premiery: 2009
Gatunek: komedia romantyczna, dramat, film o dorastaniu
Ocena IMDb: 6,8/10
W rolach głównych: Jesse Eisenberg, Kristen Stewart, Ryan Reynolds, Martin Starr, Bill Hader, Kristen Wiig
Reżyser: Greg Mottola
Lato 1987 roku. James Brennan właśnie ukończył studia z literaturoznawstwa porównawczego i odkrył, że z takim dyplomem jedyną pracą, jaką może znaleźć, jest stanowisko kasjera w zaniedbanym parku rozrywki. Plany i marzenia o Europie legły w gruzach, podobnie jak perspektywy zawodowe. Przed nim – niekończące się lato wśród zardzewiałych atrakcji, ekscentrycznych współpracowników i popowych hitów z radia, które w kółko gra to samo. Ale właśnie tutaj, pośród tego chaosu, spotyka Em i zaczyna się coś naprawdę ciekawego. Reżyser Greg Mottola nakręcił ten film jako autobiograficzny; oddaje on prawdziwe odczucia związane z pierwszym dorosłym latem, kiedy iluzje zaczynają się rozpadać, ale w zamian rodzi się coś nowego.
„Nazwij mnie swoim imieniem” (Call Me by Your Name)
Rok premiery: 2017
Gatunek: dramat romantyczny, film o dorastaniu
Ocena IMDb: 7,8/10
W rolach głównych: Timothée Chalamet, Armie Hammer, Michael Stuhlbarg
Reżyser: Luca Guadagnino
Akcja rozgrywa się na północy Włoch w 1983 roku, gdzie 17-letni Elio mieszka z rodzicami w wiejskiej willi — wśród książek, brzoskwiń, wycieczek rowerowych i niekończącego się letniego dnia, który wydaje się trwać w nieskończoność. Kiedy przyjeżdża do nich doktorant Oliver — Amerykanin, bardzo pewny siebie i niezwykle przystojny — Elio zaczyna odczuwać coś, czego jeszcze nie potrafi nazwać. To film o pierwszym wielkim uczuciu — takim, które potem i tak staje się miarą wszystkich pozostałych i którego nigdy więcej się nie doświadcza. Co pozostaje między dwojgiem ludzi, nawet po tym, jak się rozstali?
„American Graffiti”
Rok premiery: 1973
Gatunek: komedia, film o dorastaniu, dramat
Ocena IMDb: 7,4/10
W rolach głównych: Richard Dreyfuss, Ron Howard, Harrison Ford, Cindy Williams, Mackenzie Phillips
Reżyser: George Lucas
Niektórzy uważają ten film za najlepszy, jaki kiedykolwiek nakręcił George Lucas. „American Graffiti” to opowieść o jednej nocy. Ostatniej letniej nocy przed wyjazdem dwóch przyjaciół na studia, kiedy wszystko zmieni się na zawsze. Kalifornia, rok 1962, rock and roll płynący z radia, samochody na bulwarze, nastolatki próbujące zmieścić w ciągu kilku godzin wszystko, co pozostało z przeszłości. Każdy szczegół tego filmu odczuwa się w pełni: w tym, jak ludzie poruszają się między samochodami, jak spoglądają na siebie przez okna, jak trzymają się czegoś, co już ich puszcza. Film został nominowany do pięciu Oscarów, w tym w kategorii najlepszego filmu. To film, po którym chce się wsiąść do samochodu i pojechać gdzieś bez konkretnego celu.
„Pod słońcem Toskanii” (Under the Tuscan Sun)
Rok premiery: 2003
Gatunek: komedia romantyczna, dramat
Ocena IMDb: 6,8/10
W rolach głównych: Diane Lane, Sandra Oh, Raoul Bova, Lindsay Duncan
Reżyser: Audrey Wells
Rozwód, depresja, blokada twórcza i przyjaciółka, która niemal siłą wpycha cię do autobusu jadącego do Toskanii – tak właśnie zaczyna się ta historia. Pisarka z San Francisco, Frances Mays, trafia do Cortony, gdzie pod wpływem impulsu kupuje zaniedbaną, zabytkową willę i zaczyna ją odnawiać. Po prostu nie ma nic innego do roboty ani nic do stracenia. Frases powoli, poprzez błędy i rozczarowania, uczy się na nowo otwierać na życie i czerpać z niego radość. Toskania jest tu niemal osobną postacią: wzgórza, targi, sąsiedzi, zapach jedzenia i stare dachówki, które trzeba wymienić.
„Trudności tłumaczenia” (Lost in Translation)
Rok premiery: 2003
Gatunek: dramat psychologiczny, komedia
Ocena IMDb: 7,7/10
W rolach głównych: Bill Murray, Scarlett Johansson, Giovanni Ribisi, Anna Faris
Reżyser: Sofia Coppola
Tokio, hotel, dwóch Amerykanów, którzy nie mają gdzie uciec przed samym sobą. Bob Harris — niegdyś gwiazda — przyjechał kręcić reklamę whisky i czuje się beznadziejnie obcy w mieście, w którym niczego nie rozumie i nikt go nie rozumie. Charlotte – młoda żona fotografa, która towarzyszy mężowi w podróży służbowej i odkrywa, że w ogóle nie wie, kim chce być. Ta dwójka spotyka się w barze na szczycie wieżowca — i między nimi rodzi się coś, co trudno nazwać: nie jest to romans w zwykłym sensie, ale pewien bardzo intymny i rzadki rodzaj samotności we dwoje. Zdecydowanie zalecamy obejrzenie tego filmu późnym wieczorem, kiedy miasto już ucichło.
Czytaj nas na Telegram i Sends
