Publicysta wskazał ryzyka porozumienia obronnego z Mekki — Dawn
পাকিস্তան powinien uwzględnić ryzyka regionalne i wewnętrzne, aby wykorzystać strategiczne możliwości porozumienia z Mekki o wspólnej obronie z Arabią Saudyjską i Turcją. Pisze o tym publicysta Dawn.
Autor zauważa, że praktyczne mechanizmy realizacji porozumienia pozostają niejasne. Jednocześnie jego zdaniem instytucjonalizacja więzi między trzema państwami może zapewnić większą spójność strategiczną Azji Zachodniej, gdzie trwają konflikty. Pakistan i Arabia Saudyjska mają długą historię współpracy wojskowej i dyplomatycznej, a Turcja utrzymuje więzi obronne z oboma państwami.
Ryzyko regionalnej rywalizacji
Zdaniem autora sojusz ten nie powinien stać się dodatkowym źródłem podziałów na Bliskim Wschodzie. Jako jeden z pierwszych testów wskazuje kryzys na Morzu Czerwonym z udziałem ruchu Ansar Allah, znanego jako Huti.
Arabia Saudyjska jest dla Pakistanu ważnym źródłem surowców energetycznych i wsparcia finansowego, a także krajem zamieszkania znacznej pakistańskiej diaspory. Jak zaznaczono w felietonie, zamknięcie Cieśniny Ormuz zwiększyło zależność Pakistanu od dostaw ropy przez Morze Czerwone.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Bezpośrednie zaangażowanie wojskowe przeciwko Huti, uważa autor, może głębiej wciągnąć sojusz w istniejące spory regionalne, skomplikować relacje Islamabadu z Teheranem oraz wystawić na próbę deklarowaną politykę unikania konfrontacji blokowej. Jego zdaniem Pakistan może być użyteczny dla sojuszu dzięki kanałom dyplomatycznym, które utrzymuje zarówno z Teheranem, jak i z Rijadem.
Wewnętrzne wyzwania Pakistanu
Według publicysty szczególnej uwagi wymagają granice zobowiązań Pakistanu wobec partnerów w przypadku przejścia od koordynacji wojskowej i współpracy w przemyśle obronnym do obrony zbiorowej. W 2015 roku parlament Pakistanu odegrał ważną rolę w decyzji o niewysyłaniu pakistańskich wojsk na wojnę w Jemenie prowadzoną przez Arabię Saudyjską.
Autor ostrzega również, że rozszerzanie zewnętrznych zobowiązań w zakresie bezpieczeństwa należy dostosować do wewnętrznych wyzwań kraju: terroryzmu, niestabilności politycznej i podatności gospodarczej. Wspomina o problemach z rządzeniem w Chajber Pasztunchwa i Beludżystanie oraz uważa, że nowe zobowiązania bez poprawy wewnętrznego zarządzania mogą osłabić podstawy regionalnych wpływów Pakistanu.
