Zmarł Mykoła Dziuba, który głosował za niepodległością Ukrainy
Zmarł poseł do Rady Najwyższej Ukrainy I kadencji Mykoła Dziuba. Należał do grona deputowanych, którzy w 1991 roku uchwalali Akt Ogłoszenia Niepodległości Ukrainy, a wcześniej poparł Deklarację o Suwerenności Państwowej.
Mykoła Dziuba urodził się 12 listopada 1946 roku we wsi Suwyd w rejonie wyszogrodzkim obwodu kijowskiego, w rodzinie chłopskiej.
Jego droga zawodowa rozpoczęła się w 1964 roku. Dziuba pracował jako ślusarz-hydraulik w jednostce wojskowej, a następnie odbył zasadniczą służbę wojskową. Od 1968 roku pracował jako kierowca w przedsiębiorstwie transportowym w Kijowie. To właśnie jako przedstawiciel profesji robotniczej został później zgłoszony jako kandydat na posła.
W 1989 roku Dziuba kandydował do Rady Najwyższej ZSRR. Z kolei 18 marca 1990 roku, w drugiej turze wyborów, uzyskał mandat posła do Rady Najwyższej Ukrainy I kadencji. Zwyciężył w obołońskim okręgu wyborczym nr 11 w Kijowie, zdobywając 42,53% głosów.
W parlamencie dołączył do opozycyjnego ugrupowania „Rada Ludowa” (Narodna Rada). Sprzeciwiało się ono komunistycznej większości i opowiadało za niepodległością państwową Ukrainy. Dziuba brał udział w pracach nad Deklaracją o Suwerenności Państwowej Ukrainy, którą Rada Najwyższa uchwaliła w 1990 roku. Z kolei 24 sierpnia 1991 roku znalazł się wśród deputowanych, którzy poparli Akt Ogłoszenia Niepodległości Ukrainy.
W Radzie Najwyższej I kadencji Dziuba zajmował się przede wszystkim kwestiami polityki społecznej. Pełnił funkcję sekretarza Komisji ds. Polityki Społecznej i Pracy, a także stał na czele podkomisji ds. rozwoju sfery usług. W wyborach parlamentarnych w 1994 roku kandydował w okręgu obołońskim nr 10, jednak wycofał swoją kandydaturę.
Po zakończeniu pracy parlamentarnej pracował jako referent-konsultant Międzynarodowej Fundacji Kontaktów Humanitarnych i Gospodarczych Ukrainy z Rosją. Osobną kartą w jego biografii była likwidacja skutków awarii w Elektrowni Jądrowej w Czarnobylu — w 1986 roku brał udział w pracach ratowniczo-naprawczych po katastrofie. W czasach radzieckich został odznaczony orderami „Znak Honoru” oraz „Sławy Pracy” III stopnia.
Mykoła Dziuba był żonaty, miał dwójkę dzieci. W Radzie Najwyższej złożono kondolencje jego rodzinie, bliskim, przyjaciołom oraz współpracownikom. „Składamy szczere kondolencje rodzinie, bliskim, przyjaciołom, kolegom oraz wszystkim, którzy znali i szanowali Mykołę Hryhorowycza. Wieczna pamięć” — napisano w komunikacie parlamentu.
O śmierci Mykoły Dziuby poinformowała Rada Najwyższa. Przyczyny ani okoliczności śmierci nie zostały sprecyzowane przez parlament.
