Udział dzieci bez opieki wśród przybywających do Europy wzrósł do 67% — Cyprus Mail

W raporcie obejmującym Bułgarię, Cypr, Grecję, Włochy, Maltę i Hiszpanię wskazano, że w 2025 roku ponad dwie trzecie dzieci uchodźców i migrantów, które dotarły do Europy szlakami śródziemnomorskim i bałkańskim, podróżowało bez opieki. Ich udział wzrósł do 67% wobec 51% rok wcześniej, choć łączna liczba przybyłych dzieci drogą lądową i morską spadła o 25%.

Ponad 20 tysięcy dzieci bez opieki lub rozdzielonych z rodziną

Jak informuje Cyprus Mail, dane te przedstawiono w raporcie Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji, Urzędu Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców oraz UNICEF. Spośród 31 100 dzieci, które przybyły do tych europejskich krajów w 2025 roku, ponad 20 tysięcy zarejestrowano jako dzieci bez opieki lub rozdzielone z rodzicami albo opiekunami.

We Włoszech i Hiszpanii udział dzieci bez opieki wyniósł 86%, czyli więcej niż w pozostałych krajach. We Włoszech liczba dzieci, które przybyły do kraju, wzrosła o 12%; wiele z nich pochodziło z Egiptu, Erytrei, Bangladeszu i Somalii.

Ograniczenie bezpiecznych dróg

Autorzy raportu zaznaczyli, że ubóstwo, konflikty i zagrożenia środowiskowe skłaniają ludzi do podejmowania ryzykownych przepraw morskich. Jednocześnie ograniczenie bezpiecznych możliwości migracji, według oceny agencji ONZ, może popychać więcej dzieci na niebezpieczne szlaki i uzależniać je od przemytników.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

Liczba dzieci objętych procedurami przesiedlania uchodźców w Europie spadła z 8 900 w 2024 roku do 3 400 w 2025 roku. W ramach Mechanizmu Dobrowolnej Solidarności między krajami europejskimi przeniesiono 199 dzieci, z których żadnego nie zarejestrowano jako dziecka bez opieki. To o 67% mniej niż rok wcześniej.

Świadectwa przemocy

W badaniu obejmującym ponad 4 600 osób w wieku od 15 do 24 lat, podróżujących szlakami śródziemnomorskim, zachodnioafrykańskim atlantyckim i zachodniobałkańskim, niemal połowa zgłosiła przemoc fizyczną. W świadectwach mowa była między innymi o torturach, porwaniach podczas tranzytu i przekraczania granic, a także o pracy przymusowej. Libię najczęściej wskazywano jako miejsce takich nadużyć.

Około jedna dziesiąta ankietowanych korzystających ze szlaku wschodniośródziemnomorskiego oświadczyła, że fałszywie obiecywano im dobrze płatną pracę, bezpieczną podróż lub legalne dokumenty umożliwiające wyjazd.