Elity Pakistanu szukają regionalnego znaczenia poprzez więzi z Azją Zachodnią — Dawn
W Pakistanie elita rządząca dąży do wzmocnienia regionalnego znaczenia kraju poprzez pogłębianie więzi z Azją Zachodnią i państwami Zatoki Perskiej. Jednocześnie osiągnięcia w polityce zagranicznej kontrastują z wewnętrznymi problemami politycznymi i gospodarczymi, pisze Dawn.
Autor materiału uważa, że rola Pakistanu w regionie wzmocniła się po planie pokojowym Trumpa dotyczącym Gazy, memorandum o porozumieniu w Islamabadzie oraz porozumieniu z Mekki o wspólnej obronie. Jednak wewnętrzne warunki polityczne i gospodarcze, według jego oceny, zmniejszają efekt tych sukcesów zagranicznych.
Więzi z Azją Zachodnią
Jak zauważa autor, pakistańska elita może być gotowa na politycznie ryzykowne kroki na rzecz wewnętrznej stabilności, w tym na zakrojoną na szeroką skalę reformę administracyjną z utworzeniem nowych prowincji. Jednocześnie Pakistan pogłębia więzi z Azją Zachodnią, aby wzmocnić swoje zdolności obronne i znaczenie strategiczne.
W materiale stwierdzono, że Pakistan stopniowo odchodzi od dawnej strategii „głębi strategicznej”, czyli prób rozszerzania wpływów na sąsiednie terytoria. Autor wiąże nowy kurs z tym, że Pakistan przeciwstawia się Indiom, które znacznie przewyższają go pod względem terytorium i potęgi wojskowej.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Pakistan i Turcja, według oceny autora, mają podobny „niepokój geograficzny”: ich możliwości wojskowe i ambicje nie odpowiadają w pełni terytoriom, które kontrolują, a możliwości ekspansji są ograniczone. Turcja reaguje na to poprzez ugrupowania regionalne, sojusze i ponadnarodowe partnerstwa tureckie.
Kontrola państwa nad religią
Autor pisze również o państwowocentrycznej ideologicznej reorientacji w Pakistanie. Jego zdaniem elita dąży do utrzymania religii pod kontrolą państwa, nadania interesom narodowym pierwszeństwa przed ponadnarodową islamską solidarnością oraz scentralizowania kontroli nad bezpieczeństwem i polityką zagraniczną.
Kształtujący się model może łączyć kontrolowany przez państwo „umiarkowany islam” Mohammeda bin Salmana, połączenie nacjonalizmu, rządów wojskowych i regulowanego przez państwo dyskursu religijnego w Egipcie pod rządami Abdela Fattaha as-Sisiego, a także religijno-konserwatywną tożsamość, nacjonalizm i ambicje obronno-przemysłowe Turcji.
Autor dokonuje porównania z paktem bagdadzkim z połowy lat 50., do którego należały Turcja, Pakistan, Irak, Iran i Wielka Brytania. Wówczas Pakistan był uważany za najstabilniejszego regionalnego partnera sojuszu, a obecna elita rządząca, jak twierdzi artykuł, dąży do przywrócenia krajowi pozycji wśród czołowych średnich mocarstw świata muzułmańskiego.
Czytaj nas na Telegram i Sends
