Nepalska branża filmowa rośnie mimo problemów z dystrybucją i warunkami pracy — Kathmandu Post
Nepalska branża filmowa zwiększa wpływy kasowe dzięki popytowi na filmy o lokalnym społeczeństwie i kulturze, jednak jej rozwój ograniczają warunki dystrybucji, niskie wynagrodzenia scenarzystów oraz brak ochrony personelu technicznego. Jak pisze Kathmandu Post, w ostatnich latach nepalskie filmy wyprzedzały premiery Bollywoodu i Hollywoodu na krajowym rynku kinowym.
Autor materiału, który pracuje jako scenarzysta w Nepalu, zauważa, że sukces komercyjny zapewniają przede wszystkim komedie społeczne i dramaty nastawione na silny emocjonalny odbiór. Jednocześnie, jego zdaniem, kino autorskie często koncentruje się na uznaniu festiwalowym, lecz nie zawsze znajduje widownię w kraju.
Popyt za granicą zależy od dystrybucji w Nepalu
Australia, a także kraje, do których Nepalczycy wyjeżdżają do pracy lub na studia, w tym ZEA, Katar, Japonia i Malezja, stały się ważnymi źródłami dochodów dla nepalskich filmów. Według autora Australia jest drugim pod względem znaczenia źródłem wpływów kasowych dla nepalskich produkcji.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Jednocześnie popyt na pokazy za granicą, według obserwacji autora, zależy od reakcji widowni w nepalskich kinach. Filmy „Purna Bahadur Ko Sarangi” i „Paran” początkowo nie wzbudziły znacznego zainteresowania międzynarodowych dystrybutorów, lecz gdy zaczęły gromadzić pełne sale w Nepalu w drugim tygodniu wyświetlania i później, dystrybutorzy zaczęli kontaktować się z producentami.
Dystrybucja i warunki pracy
Autor twierdzi, że multipleksy preferują produkcje Bollywoodu i Hollywoodu, a nepalskim filmom wyznaczają niewygodne godziny seansów. Według niego kina mogą zdejmować lokalne filmy z ekranów już po dwóch dniach z powodu niewystarczających wpływów, na które wpływa także harmonogram seansów. Alternatywy są ograniczone: lokalne platformy OTT nie mają jeszcze wystarczającej liczby subskrybentów, a kina jednosalowe stopniowo znikają.
Scenarzysta zwraca również uwagę na niskie wynagrodzenia autorów i personelu technicznego, nieformalne zatrudnienie oraz zaległości w wypłatach. Proponuje wprowadzenie minimalnych standardów pracy, formalnych umów, ubezpieczeń i negocjacji zbiorowych dotyczących płac. Wśród innych propozycji jest nadanie sektorowi filmowemu statusu branży narodowej, aby umożliwić dostęp do grantów, ulg podatkowych i kredytów, wprowadzenie kwot czasu ekranowego dla lokalnych filmów oraz wsparcie baz scenariuszy i programów dla nowych autorów. W Nepalu proponowana jest także nowa ustawa filmowa, która ma zastąpić ustawę o filmach z 1969 roku.
