Święto 18 sierpnia 2026 r — Dzień złej poezji, kiedy nieudany wiersz staje się pretekstem do śmiechu

Dzień Złej Poezji obchodzi się co roku 18 sierpnia. W 2026 roku przypada on we wtorek. Data pozostaje niezmienna, dlatego co roku święto to obchodzone jest właśnie 18 sierpnia. Nie jest to oficjalne święto państwowe ani międzynarodowe. Nie zostało zatwierdzone przez ONZ ani żadną międzynarodową organizację literacką. Jest to tak zwana nieoficjalna, żartobliwa data z kalendarza niezwykłych świąt.

Jednocześnie Dzień Złej Poezji od wielu lat jest wspominany w mediach, na blogach, w bibliotekach i społecznościach literackich. Jego wyjątkowość polega właśnie na tym, że aby wziąć w nim udział, nie trzeba być poetą, pisarzem, ani nawet dobrze znać zasad tworzenia wierszy. Wręcz przeciwnie, tego dnia można celowo napisać coś bezsensownego, zabawnego lub zbyt patetycznego. Najważniejsze — czerpać przyjemność z samego procesu.

Kto wymyślił to niezwykłe święto

Dzień Złej Poezji najczęściej kojarzy się z Thomasem i Ruth Roy – amerykańskim małżeństwem, które tworzyło niezwykłe i humorystyczne święta pod marką Wellcat Holidays. Na oficjalnej stronie Wellcat Dzień Złej Poezji wyznaczono właśnie na 18 sierpnia. Royowie wymyślili wiele innych dziwacznych dat. Wśród nich jest Dzień, w którym należy zabrać rośliny doniczkowe na spacer, Dzień kabaczków na ganku sąsiada, a nawet dzień, w którym proponuje się krzyczeć „Hoodie-Hoo!”, aby przepędzić zimę. Sami twórcy opisywali swoje święta jako sposób na dodanie odrobiny radości do codziennego życia.

Na stronie Wellcat znajduje się obecnie ponad 80 takich świąt. Ich pomysły trafiały niegdyś do kalendarzy niezwykłych wydarzeń, a także były wspominane w dużych amerykańskich mediach. Należy jednak zaznaczyć, że dokładny rok powstania Dnia Złej Poezji nie został wiarygodnie ustalony. Źródła najczęściej wskazują Thomasa i Ruth Roy jako twórców tego święta, ale nie podają wiarygodnej daty jego powstania. Dlatego nie należy bez zastrzeżeń mówić o konkretnym roku.

Po co w ogóle potrzebny jest Dzień Złej Poezji

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że święto to po prostu żart z poezji. W rzeczywistości jego idea jest nieco szersza. Wiele osób lubi pisać, ale boi się pokazywać swoje teksty. Dotyczy to zwłaszcza wierszy. Ktoś może myśleć, że nie ma talentu do rymowania, ma słabe słownictwo lub po prostu za mało talentu.

Dzień Złej Poezji pozwala na chwilę zapomnieć o tych obawach. Jeśli zadaniem jest właśnie napisanie złego wiersza, nie ma potrzeby martwić się, czy jest on wystarczająco profesjonalny. Można tu napisać całkowicie niedoskonały tekst, dziwny rym lub kilka wersów, które w ogóle nie mają sensu. I właśnie na tym polega żart. Takie podejście do twórczości może być przydatne również dla początkujących. Czasami pierwszy nieudany tekst to po prostu pierwsza próba, po której człowiek stopniowo uczy się pisać lepiej.

Jak świętuje się Dzień Złej Poezji

Nie ma oficjalnego scenariusza tego dnia. Jednak pomysłodawcy święta mają całkiem konkretną propozycję: zebrać przyjaciół, napisać jak najgorsze wiersze i wspólnie się zabawić. Właśnie taką ideę proponuje Wellcat na swojej stronie poświęconej 18 sierpnia. Można zorganizować domowy konkurs. Na przykład każdy uczestnik pisze kilka wersów, a następnie wszyscy czytają je na głos.

Inną opcją jest wymyślenie tematu, który każdy musi wykorzystać w swoim „arcydziele”. Może to być kot, poniedziałek, zimna kawa, pies sąsiada, a nawet zepsuty telefon. Można celowo używać jak najbardziej banalnych rymów. Na przykład postawić sobie za zadanie zrymowanie słów „miłość”, „marchewka” i „komputer”. Im dziwniejszy wynik, tym zabawniej. W gronie przyjaciół można nawet przeprowadzić głosowanie w kategoriach: „najgorszy rym”, „najbardziej dramatyczny wiersz”, „najdziwniejsza metafora” lub „poezja, której nie da się zrozumieć”.

Co proponują twórcy tego święta

Na oficjalnej stronie Wellcat pomysł sformułowano bardzo prosto: zebrać przyjaciół, stworzyć naprawdę kiepskie wiersze, a nawet wysłać je byłemu nauczycielowi literatury. To swego rodzaju żart z czasów, kiedy uczniom narzucano naukę „dobrej” poezji. Oczywiście dzisiaj tej rady nie trzeba traktować dosłownie. Wysyłanie nauczycielowi dziesiątek celowo kiepskich tekstów wcale nie jest konieczne.

Zamiast tego można wysłać swój wiersz do znajomych lub opublikować go w mediach społecznościowych. Niektórzy używają w tym celu hashtagu #BadPoetryDay. Jeszcze ciekawszym pomysłem jest poproszenie przyjaciół o napisanie kontynuacji twojego wiersza. W rezultacie może powstać tekst, który zaczął się jako nieudany żart, a zakończył jako prawdziwy eksperyment twórczy.

Zła poezja nie zawsze oznacza bezsensowną poezję

Jest tu pewien interesujący aspekt. To, co jedna osoba uważa za zły wiersz, inna może nazwać niezwykłym stylem. W literaturze ogólnie trudno jest wyznaczyć wyraźną granicę między tym, co „złe”, a tym, co „dobre”. Na odbiór poezji wpływają gust, kultura, epoka i osobiste upodobania.

Właśnie dlatego Dzień złej poezji wielu postrzega nie jako kpinę z literatury, ale jako zabawę z literackimi zasadami. Na przykład Poetry Foundation pisała o zjawisku tzw. „good bad poetry” – poezji, która jest tak nieudana lub dziwna, że w końcu sama w sobie staje się interesująca. Czasami nieudany wiersz może nawet zapadać w pamięć lepiej niż ten napisany idealnie. Powód jest prosty — zaskakuje, rozbawia lub wywołuje silną reakcję.

Znane przykłady „złej” poezji

Jednym z najbardziej znanych przykładów poety, o którym często wspomina się w rozmowach na temat złej poezji, jest William McGonagall – szkocki autor z XIX wieku. Napisał około 200 wierszy i zasłynął w dużej mierze właśnie ze względu na ich nieporadność. Jego teksty często krytykowano za słabe rymy, rytm i zbyt dosłowne obrazy.

Najbardziej znanym przykładem jest poemat „The Tay Bridge Disaster”, poświęcony katastrofie mostu nad rzeką Tay w Szkocji. McGonagall tak bardzo zapadł w pamięć swoim stylem, że z czasem stał się swego rodzaju kulturową ikoną „złej poezji”. Co ciekawe, jego historia dobrze ilustruje główny paradoks tego święta: czasami autor może stać się sławny właśnie dzięki temu, że jego wiersze uznaje się za złe.

Ciekawostki o Dniu Złej Poezji

• Święto przypada na 18 sierpnia. Data jest stała i nie zmienia się co roku. W 2026 roku Dzień Złej Poezji wypadnie we wtorek.

• Nie ma on oficjalnego statusu. Nie jest to święto państwowe ani międzynarodowe. Zostało stworzone jako zabawne wydarzenie kalendarzowe, a popularność zyskało dzięki mediom, stronom internetowym i mediom społecznościowym.

• Za twórców uważa się Thomasa i Ruth Roy. Małżeństwo to założyło Wellcat Holidays i wymyśliło wiele niezwykłych świąt.

• Dokładny rok powstania nie jest znany. Źródła podają autorów święta, ale nie podają wiarygodnej daty, kiedy dokładnie się pojawiło.

• W tym dniu nie ma surowych zasad. Nie trzeba znać teorii literatury, stosować określonej formy wiersza ani trzymać się rymów. Sens polega właśnie na tym, by pozwolić sobie na eksperyment.

• Zła poezja czasami staje się przedmiotem konkursu. Społeczności literackie i media organizowały w różnych latach konkursy, w których uczestnicy mieli za zadanie stworzyć „najlepszy z najgorszych” wierszy.

Jak uczcić to święto w domu

Najprostszym sposobem jest wzięcie kartki papieru lub otwarcie notatek w telefonie i napisanie czterech jak najgorszych wersów. Można postawić sobie dodatkowe warunki: ani jednego sensownego rymu, co najmniej trzy banalne słowa, jedna zupełnie nie na miejscu metafora i zakończenie, którego nikt się nie spodziewa.

Następnie można przeczytać wynik znajomym. Jeszcze lepiej — poprosić każdego, by napisał własny wiersz i zorganizować domowy konkurs. A jeśli chce się zrobić coś poważniejszego, można porównać celowo kiepski tekst z ulubionym wierszem znanego autora. W ten sposób dobrze widać, jak działają rytm, rym, obrazy i trafny dobór słów. Być może po takim eksperymencie stanie się jasne, że napisanie naprawdę dobrego wiersza jest o wiele trudniejsze, niż się wydaje.

Dlaczego to święto może być przydatne

Dzień złej poezji to przede wszystkim okazja do śmiechu. Ale kryje się w nim też całkiem poważna idea: nie bać się tworzyć czegoś niedoskonałego. Osoba, która nieustannie oczekuje idealnego rezultatu, często w ogóle nie zaczyna. Natomiast osoba, która pozwala sobie na popełnienie błędu, zyskuje możliwość ponownej próby.

Dlatego 18 sierpnia nie trzeba koniecznie próbować stworzyć arcydzieła. Można napisać kiepski wiersz, pośmiać się z niego, a potem spróbować stworzyć lepszy. Na tym polega główny żart Dnia Złej Poezji: czasami, aby nauczyć się pisać dobrze, trzeba najpierw pozwolić sobie na pisanie źle.