Unitariański duchowny Emerson rozwinął ideę wspólnej świadomości natury — Daily Maverick

W Stanach Zjednoczonych unitariański duchowny Ralph Waldo Emerson rozwinął w XIX wieku ideę, zgodnie z którą ludzie, zwierzęta, rośliny, rzeki i być może cała Ziemia są przejawami wspólnej świadomości. Jak podaje Daily Maverick, myśliciel uważał, że granica między Bogiem, naturą i najgłębszą częścią ludzkiego „ja” nie jest nieprzenikniona.

Emerson urodził się w 1803 roku w rodzinie duchownych z Nowej Anglii, studiował w Harvard Divinity School, a w 1829 roku został wyświęcony na unitariańskiego duchownego. Objął ambonę Drugiego Kościoła w Bostonie. Unitarianie odrzucali dogmat o Trójcy oraz kalwińską naukę o wrodzonej grzeszności człowieka, podkreślając rozum, moralność i ludzką naturę Jezusa Chrystusa.

Odejście ze służby

W 1832 roku Emerson opuścił służbę, między innymi dlatego, że nie mógł już udzielać komunii zgodnie z własnymi przekonaniami. Jego zdaniem chrześcijaństwo przekształciło żywe spotkanie z boskością w religię o wydarzeniach z odległej przeszłości.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

W przemówieniu do absolwentów Harvard Divinity School w 1838 roku krytykował „chrześcijaństwo historyczne” za nadmierne skupienie na postaci Jezusa. Emerson twierdził, że taka tradycja przypisała boską naturę jednej osobie, jednocześnie odmawiając jej wszystkim innym. Reakcja środowisk kościelnych była ostra: potępiano go z unitariańskich ambon, a Harvard faktycznie wykluczył go na niemal trzy dekady.

Koncepcja Nad-Duszy

W eseju „Nad-Dusza”, opublikowanym w 1841 roku, Emerson opisał uniwersalną rzeczywistość, w której uczestniczy indywidualna świadomość. Ludzie mogą wydawać się odrębni, jednak na najgłębszym poziomie, według jego koncepcji, pojedyncza osoba istnieje w czymś nieporównywalnie większym.

Emerson postrzegał zwykłe wyobrażenie o osobistym „ja” jako tymczasowy przejaw uniwersalnej świadomości. Wiązał to uświadomienie z chwilami, w których znika zwyczajowe rozróżnienie między obserwującym a tym, co jest obserwowane. W takim ujęciu zanieczyszczenie rzeki lub zniszczenie lasu oznaczałoby szkodę nie dla zewnętrznego obiektu, lecz dla szerszego życia, którego częścią jest człowiek.

Czytaj nas na Telegram i Sends