Film „Sierota” opowiada o żydowskim chłopcu w powojennym Budapeszcie — Jerusalem Post
Nowy film László Nemesa „Sierota”, który wszedł do kin w Izraelu w czwartek, opowiada o 12-letnim żydowskim chłopcu Andorze w Budapeszcie w 1957 roku. Jak podaje „The Jerusalem Post”, akcja filmu rozgrywa się po stłumieniu przez siły radzieckie studenckiego powstania przeciwko reżimowi stalinowskiemu.
Historia Andora
Andor przetrwał wojnę w sierocińcu, a po jej zakończeniu ponownie spotkał się ze swoją matką Klarą, w którą wcieliła się Andrea Vaskovics. Chłopcu opowiadano, że jego ojciec Hirsch był odważnym i inteligentnym człowiekiem oraz zginął w obozie zagłady. Andor zachowuje każdą wiadomość o nim i nie traci nadziei, że ojciec mógł przeżyć.
Klara pracuje w państwowym sklepie, ledwo ma pieniądze na jedzenie i sprawia wrażenie wyczerpanej oraz przygnębionej. Sytuację komplikuje pojawienie się rzeźnika Berenda, granego przez Grégory’ego Gadebois. Zgodnie z fabułą podczas wojny ukrywał on Klarę i zmusił ją do relacji seksualnej. Po wojnie Klara uciekła od niego, jednak Berend ją odnajduje i chce wrócić do jej życia wraz z chłopcem, którego uważa za swojego syna.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Andor stopniowo dochodzi do wniosku, że Berend może być jego biologicznym ojcem. Pojawienie się mężczyzny niszczy wyobrażenie chłopca o Hirschu i stwarza dla niego zagrożenie, ponieważ Berend zachowuje się okrutnie i chce mieszkać z Klarą oraz Andorem.
Powojenna dramat
„Sierota” opiera się na historii ojca Nemesa i przedstawia dzieciństwo w atmosferze strachu oraz przemocy. W recenzji zaznaczono, że Klara praktycznie nie ma do kogo zwrócić się o pomoc, ponieważ Berend utrzymuje kontakty z miejscowymi działaczami Partii Komunistycznej.
Operator Mátyás Erdély nakręcił film w sepiowych tonach, które, zdaniem autorki recenzji, oddają emocjonalne spustoszenie świata Andora. Publikacja doceniła również grę aktorską i porównała stylistykę obrazu z filmem François Truffauta „400 batów” ze względu na rezygnację z idealizowania dzieciństwa. Poprzedni film Nemesa, „Syn Szawła” z 2015 roku, otrzymał Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny oraz Grand Prix Festiwalu Filmowego w Cannes.
