Badacze zawęzili krąg możliwych pochłaniaczy ultrafioletu w chmurach Wenus
Międzynarodowa grupa badaczy obliczyła, jakie właściwości musi mieć nieznana substancja tworząca ciemne wzory w zakresie ultrafioletu w górnych chmurach Wenus. Musi ona bardzo intensywnie pochłaniać światło ultrafioletowe i niebieskie, występować w kroplach w wysokim stężeniu albo łączyć obie te właściwości, informuje ScienceDaily.
W świetle widzialnym Wenus ma bladożółty wygląd, jednak w zakresie ultrafioletu w jej chmurach kwasu siarkowego widoczne są ciemne i jasne struktury. Obserwuje się je od około stulecia, lecz substancja powodująca te cechy, znana jako „nieznany pochłaniacz”, nadal nie została zidentyfikowana.
Model dla kropelek chmurowych
Autorzy badania opublikowanego w czasopiśmie Astrobiology połączyli obserwacje Wenus z modelem transferu promieniowania. Uwzględnia on wielokrotne rozpraszanie i pochłanianie światła przez kropelki chmurowe oraz cząsteczki atmosfery. Umożliwiło to przełożenie danych astronomicznych na parametr stosowany w laboratoryjnej spektroskopii ultrafioletowo-widzialnej — współczynnik absorpcji cieczy, z której składają się kropelki.
Badacze rozważyli hipotetyczny scenariusz, w którym materiał chmurowy można byłoby zebrać do kuwety i przeanalizować jako ciecz objętościową. Takie podejście jest istotne, ponieważ chmura może wyglądać inaczej niż skoncentrowany materiał jej cząstek: małe cząstki skutecznie rozpraszają światło.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Rygorystyczne wymagania dla kandydatów
W modelowanym zakresie długości fal od 365 do 455 nanometrów wymagany dekadyczny współczynnik absorpcji osiąga około 1 278 cm⁻¹ przy 375 nanometrach. Jedną z możliwych klas substancji zdolnych tak intensywnie pochłaniać światło są sprzężone cząsteczki organiczne, czyli związki zawierające węgiel. Jednocześnie autorzy podkreślają, że organiczny charakter nie oznacza pochodzenia od życia, a wyniki nie wskazują na istnienie życia w chmurach Wenus.
Dla cząsteczek o sile absorpcji podobnej do skutecznych pigmentów porfirynoidowych wymagane stężenie wynosiłoby około 10 gramów na litr. Jednak spektrum Wenus wykazuje gwałtowny spadek absorpcji między 365 a 455 nanometrami, co nie odpowiada wielu ciemnym mieszaninom, które mogą powstawać z prostych substancji organicznych w stężonym kwasie siarkowym. Kandydaci nieorganiczni również muszą spełniać wymóg bardzo wysokiego stężenia.
W przyszłości ograniczenia te można będzie sprawdzać w eksperymentach laboratoryjnych oraz za pomocą bezpośrednich pomiarów w atmosferze planety. Inicjatywa Morning Star Missions to Venus opracowuje metody badania chemii wenusjańskich chmur, w tym instrument Autofluorescence Nephelometer do badania fluorescencji, którą ma się wiązać z cząsteczkami organicznymi.
Czytaj nas na Telegram i Sends
