Jak pizza przeszła drogę od neapolitańskiego ulicznego jedzenia do światowej potrawy — Cyprus Mail

Współczesna pizza ukształtowała się w włoskim Neapolu w XVIII i XIX wieku, gdy placki z dodatkami stały się popularnym ulicznym jedzeniem wśród pracującej ludności miasta. Jej poprzednikami były proste płaskie chleby, które w starożytnym basenie Morza Śródziemnego przygotowywali Grecy, Egipcjanie i Rzymianie, dodając do ciasta oliwę i zioła.

Jak informuje Cyprus Mail, ważną rolę w ukształtowaniu znanej dziś pizzy odegrały pomidory, sprowadzone z Ameryki w XVI wieku. Początkowo podchodzono do nich z nieufnością, jednak później stały się centralnym produktem kuchni neapolitańskiej.

Z Neapolu do innych krajów

Z pomidorami wiąże się pojawienie się znanych odmian pizzy, w tym Margherity, którą według rozpowszechnionej wersji stworzono na cześć królowej Małgorzaty Sabaudzkiej. Pizza później wyszła poza Neapol, rozpowszechniła się we Włoszech, a następnie na świecie, dostosowując się do lokalnych gustów, lecz zachowując podstawę w postaci cienkiego pieczonego ciasta z różnymi dodatkami.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

We Włoszech ukształtowały się regionalne warianty tej potrawy. Styl rzymski znany jest z chrupiącego spodu, a sycylijski — z grubszego ciasta, które często piecze się w prostokątnych formach i uzupełnia pomidorami, cebulą oraz anchois.

Nowe style i lokalne składniki

W XX wieku włoscy migranci przyczynili się do popularyzacji pizzy w Stanach Zjednoczonych. Powstały tam między innymi nowojorski wariant z cienkim spodem oraz chicagowski styl deep dish. Dziś pizza łączy status masowej potrawy i produktu rzemieślniczego: kucharze eksperymentują z zakwasem, tradycyjnymi odmianami zbóż i sezonowymi lokalnymi składnikami.

W letnich wariantach często wykorzystuje się świeże pomidory, bazylię i cukinię, a zimą — bardziej wyraziste sery i produkty mięsne. Na Cyprze pizzę często przygotowuje się z lokalnych produktów, w tym halloumi, oliwek i oregano. W 2017 roku pizzę neapolitańską wpisano na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO, doceniając umiejętność przygotowania ciasta, fermentacji i tradycyjnego wypieku w piecu opalanym drewnem.

Czytaj nas na Telegram i Sends