W Tokio w ciągu roku wystawiono cztery inscenizacje „Króla Leara”
W Tokio w Japonii w ciągu roku zaprezentowano cztery duże inscenizacje tragedii Williama Szekspira „Król Lear”. Dwa spektakle już się zakończyły, a kolejne dwa zaplanowano na wrzesień. O serii inscenizacji w japońskiej stolicy poinformował The Japan Times.
W październiku ubiegłego roku aktorka Shinobu Otake, trzykrotna laureatka nagrody Japońskiej Akademii, zagrała Leara w inscenizacji brytyjskiego reżysera Philipa Breena, która na nowo interpretuje role płciowe. Główną postać w tej wersji przedstawiono nie jako monarchę, lecz jako dyktatora.
W maju weteran scen szekspirowskich, aktor i reżyser Kotaro Yoshida, zagrał Leara w Saitama Arts Theater. Spektakl był częścią cyklu Sainokuni Shakespeare Series, obejmującego wszystkie 37 sztuk Szekspira, a po tokijskiej premierze latem wyruszył w tournée po Japonii.
Wrześniowe inscenizacje
W tokijskim teatrze Shinbashi Enbujo do 22 września rolę Leara gra aktor kabuki Nakamura Shikan VIII. Reżyserem spektaklu jest Takaaki Inoue. Jest to jego trzecia współpraca z Nakamurą przy sztuce Szekspira, po inscenizacjach „Otella” z 2018 roku i „Snu nocy letniej” z 2022 roku.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
21 września w Playhouse Tokyo Metropolitan Theatre ma odbyć się premiera kolejnej wersji „Króla Leara”. Główną rolę zagra Seiyo Uchino, a reżyserem jest Shintaro Mori.
Tłumaczenia i interpretacje
Każda z czterech inscenizacji wykorzystuje osobne japońskie tłumaczenie tragedii. Inoue wybrał przekład badaczki historii Wielkiej Brytanii Mikiko Ishii, wydany w 2021 roku. Breen przez ponad dwa lata pracował nad tekstem wspólnie z tłumaczem Hiromasą Kiuchim oraz tłumaczką i tłumaczką ustną Yoko Tokitą.
W inscenizacji Saitama Arts Theater wykorzystano przekład Yushiego Odashimy, natomiast Mori pracuje z tłumaczeniem Kazuko Matsuoki — pierwszej kobiety, która przełożyła na język japoński wszystkie dramatyczne utwory Szekspira. Breen wiąże sztukę ze współczesnymi kwestiami surowej władzy, pokoleń i własności, a Inoue podkreśla niejednoznaczną rozpacz utworu oraz człowieczeństwo Leara.
Czytaj nas na Telegram i Sends
