Europejskie zakłady produkujące fundamenty dla morskich turbin wiatrowych mogą być wykorzystane w 19% w 2028 roku — OilPrice
Europejscy producenci monopali — stalowych fundamentów dla morskich turbin wiatrowych — mogą stanąć w obliczu znacznego niewykorzystania mocy zakładów z powodu opóźnień projektów offshore i wolniejszego podejmowania decyzji inwestycyjnych. Według oceny firmy analitycznej Rystad Energy, opublikowanej przez OilPrice, europejskie zakłady produkujące duże monopale mogą być wykorzystane jedynie w 19% w 2028 roku.
Moce produkcyjne wyprzedzają popyt
Moce produkcyjne europejskich zakładów wytwarzających monopale klasy XXL+ mają wzrosnąć z około 1,2 mln ton w 2024 roku do 2,7 mln ton w 2027 roku. Oczekiwany poziom wykorzystania w 2026 i 2027 roku wyniesie około 32%, a w 2028 roku spadnie do 19%. Przy obecnym portfelu projektów wskaźnik ten może zbliżyć się do 50% dopiero w 2031 roku.
Europejskie firmy inwestowały w większe obiekty produkcyjne fundamentów dla wiatrowych turbin nowej generacji. W szczególności Sif po rozbudowie Maasvlakte 2 ponad dwukrotnie zwiększył roczną zdolność produkcyjną — do około 500 tys. ton. Jednocześnie technicznie odpowiednie moce do produkcji monopali XXL+ znacznie przewyższają najbliższy zakontraktowany popyt.
Presja na marże i konkurencja z Chin
Rystad Energy szacuje, że koszt produkcji modelowej monopali w Europie wzrósł o 38% w porównaniu z marcem 2020 roku: z 2,50 mln do 3,46 mln dolarów za tysiąc ton. Jednocześnie ceny sprzedaży spadają od szczytowych poziomów z 2022 roku, ponieważ dostawcy konkurują o przyszłe terminy produkcyjne.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
W przypadku monopali ważącej 1,6 tys. ton szacowana marża europejskiego dostawcy zmniejszyła się z około 930 tys. dolarów w bazowym scenariuszu na 2024 rok do obecnie 200 tys. dolarów, czyli około 3% ceny sprzedaży.
Rystad Energy ocenia obecny koszt produkcji monopali w Chinach na 2,03 mln dolarów za tysiąc ton, czyli o 41% niżej niż europejski poziom odniesienia. Według obliczeń modelowych chińska monopala ważąca 1,6 tys. ton może zostać dostarczona do Europy za około 6,35 mln dolarów, z uwzględnieniem frachtu morskiego i unijnego mechanizmu dostosowania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2. Szacunek ten zależy od marży dostawcy i stosowania CBAM. Porównywalna modelowa cena europejskiej monopali wynosi 6,69 mln dolarów.
Analitycy zauważają, że długotrwałe niskie wykorzystanie mocy może skłonić producentów do odkładania inwestycji, konserwowania linii produkcyjnych lub ograniczania mocy. W Niemczech w latach 2023–2025 przydzielono lokalizacje dla morskich farm wiatrowych o łącznej mocy 17,8 GW, jednak projekty o mocy około 16 GW mogą potencjalnie zostać objęte zaproponowanym przez branżę mechanizmem dobrowolnego zwrotu lokalizacji.
