Radioteleskop MeerKAT w RPA zarejestrował sygnały wodoru z dawnego Wszechświata
W prowincji Przylądkowej Północnej w RPA astronomowie za pomocą radioteleskopu MeerKAT wykryli sygnały neutralnego wodoru z odległych obszarów Wszechświata. Pochodzą one z okresu, gdy kosmos był o miliardy lat młodszy od obecnego wieku wynoszącego 13,8 miliarda lat. Jak podaje Space.com, wynik może pomóc tworzyć bardziej szczegółowe mapy wielkoskalowej struktury Wszechświata.
21-centymetrowa linia wodoru
Neutralny wodór emituje słaby sygnał radiowy znany jako 21-centymetrowa linia. Wskutek rozszerzania się Wszechświata długość fali tego promieniowania zwiększa się — zjawisko to nazywa się przesunięciem ku czerwieni. Na podstawie wartości przesunięcia ku czerwieni astronomowie mogą określić, jak długo sygnał podróżował do nas i do którego okresu historii Wszechświata należy wodór, który go wyemitował.
Metodę tę nazywa się mapowaniem intensywności wodoru. Umożliwia ona śledzenie łącznego promieniowania radiowego wodoru w dużych objętościach kosmicznych bez konieczności oddzielnego wykrywania każdej galaktyki. W ten sposób badacze mogą tworzyć trójwymiarowy obraz największych struktur Wszechświata, badać rozmieszczenie materii i ewolucję galaktyk.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Analiza danych MeerKAT
Zespół przeanalizował około 96 godzin obserwacji MeerKAT — układu 64 anten w prowincji Przylądkowej Północnej w RPA. Badacze wyodrębnili sygnały wodoru datowane na okres około 4–5 miliardów lat temu. Wcześniej mapowanie intensywności wodoru wymagało łączenia obserwacji radiowych z danymi z przeglądów galaktyk w świetle widzialnym. W nowej pracy mapę intensywności wodoru zbudowano na podstawie fal radiowych zarejestrowanych przez MeerKAT.
Kierownik zespołu Surabh Paul zaznaczył, że sygnał jest niezwykle słaby i trudno oddzielić go od promieniowania tła, zakłóceń radiowych pochodzenia ludzkiego oraz efektów instrumentalnych. Badacze planują prowadzić dłuższe obserwacje większych obszarów nieba, aby uzyskać bardziej szczegółowe mapy rozmieszczenia wodoru. Wyniki pracy opublikowano w lipcowym wydaniu The Astrophysical Journal Letters.
Czytaj nas na Telegram i Sends
