Publicysta nazwał kod strategicznym zasobem bezpieczeństwa — Jerusalem Post
Izraelski portal The Jerusalem Post opublikował felieton o przekształcaniu kodu oprogramowania w jeden ze strategicznych zasobów państw. Autor, przedstawiany przez redakcję jako specjalista w zakresie strategii cyberbezpieczeństwa oraz zarządzania AI i danymi, twierdzi, że kluczową kwestią staje się nie pochodzenie programistów, lecz kontrola nad technologiami, danymi, infrastrukturą i zasadami korzystania z systemów cyfrowych.
W materiale zaznaczono, że oprogramowanie zarządza systemami finansowymi, identyfikacją biometryczną, telekomunikacją, sieciami energetycznymi, satelitami, platformami wywiadowczymi, autonomicznym uzbrojeniem i sztuczną inteligencją. Zdaniem autora konkurencja geopolityczna coraz bardziej zależy od produkcji półprzewodników, kontroli infrastruktury chmurowej, konstelacji satelitarnych, kluczy kryptograficznych i modeli AI.
Infrastruktura cyfrowa i obrona
Autor powołuje się na cyfrową strategię NATO ze stycznia 2026 roku, w której bezpieczna infrastruktura cyfrowa, AI, architektura Zero Trust, kryptografia postkwantowa i interakcja człowieka z maszyną zostały nazwane elementami przyszłej postawy obronnej Sojuszu. W felietonie transformację cyfrową opisano nie tylko jako modernizację, lecz także jako źródło przewagi operacyjnej.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
W tekście wspomniano również o ocenie amerykańskiej wspólnoty wywiadowczej z 2026 roku. Według relacji autora Chiny, Rosja, Iran, Korea Północna oraz podmioty niepaństwowe powiązane z programami wymuszającymi okup starają się uzyskać dostęp do amerykańskich sieci rządowych, prywatnych i krytycznych w celach szpiegowskich, zakłócania ich działania lub osiągania zysku. Autor przytacza amerykańską ocenę, według której Korea Północna częściowo finansowała rozwój uzbrojenia poprzez kradzież kryptowalut, która w 2025 roku osiągnęła około 2 mld dolarów.
Kontrola zamiast pochodzenia
W felietonie podkreślono, że bezpieczeństwa oprogramowania nie należy wiązać z pochodzeniem etnicznym ani obywatelstwem programisty. Zamiast tego proponuje się ocenę, do kogo należy organizacja, jaka jurysdykcja ma zastosowanie, gdzie przekazywane są dane, kto ma dostęp do kodu źródłowego, czy system można niezależnie zweryfikować oraz czy człowiek może ingerować w jego działanie.
Autor uważa, że odpowiedzią państw demokratycznych powinny być systemy godne zaufania: oprogramowanie poddawane audytowi, bezpieczne środowiska programistyczne, zweryfikowane łańcuchy dostaw, ciągłe testowanie zabezpieczeń, ludzka kontrola nad ważnymi decyzjami AI oraz wymiana danych wywiadowczych między sojusznikami. Jednocześnie ostrzega, że zwiększenie nadzoru nie powinno tłumić innowacji, prywatności i współpracy naukowej.
