Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Molodist” w Kijowie odbywa się od 1970 roku. Początkowo funkcjonował jako przegląd filmów krótkometrażowych studentów Kijowskiego Instytutu Sztuki Teatralnej, ale z biegiem lat przekształcił się w międzynarodowe wydarzenie, podczas którego swoje dzieła prezentują reżyserzy z różnych krajów.
W tym roku odbyła się już 55. edycja festiwalu. W międzynarodowym programie konkursowym znalazło się ponad 40 filmów, a kino ukraińskie miało swoje własne konkursy i osobne premiery. W skład jury weszli czołowi przedstawiciele branży filmowej.
Festiwal już się zakończył, ale filmy pozostaną z nami. Aby wiedzieć, na co zwrócić uwagę, dziennikarka serwisu UA.News Anita Violina przygotowała zestawienie najlepszych filmów festiwalu „Molodist-2026” spośród zwycięzców konkursu międzynarodowego oraz produkcji ukraińskich. Co warto obejrzeć z programu festiwalu — w naszym artykule.
„Kamuflaż”
Rok premiery: 2026
Gatunek: dramat
Ocena IMDb: 7,4
W rolach głównych: Artur Aliev, Elżbieta Tsilik, Anna Yaremchuk-Bobalo
Historia filmu rozpoczyna się w 2021 roku. 22-letni Witalij opuszcza Ukrainę, zostawiając matkę Tetianę i siostrę Żenię, i wyjeżdża do Monachium, marząc o nowym życiu. Na początku emigracja nie jest dla niego łatwa, ale z czasem odnajduje swoje miejsce w studenckiej grupie teatralnej. Wszystko zmienia jednak pełna inwazja. Matka i siostra zmuszone są uciekać z kraju i dołączają do Witalija. Przywożą ze sobą konflikty i emocje, przed którymi nie da się uciec, nawet będąc daleko od wojny.
Jest to wspólny projekt niemiecko-ukraiński, który zdobył Grand Prix 55. festiwalu „Molodist”. Reżyser Mykyta Gibalenko otrzymał za niego główną nagrodę: statuetkę „Scytyjski jeleń” oraz 5000 dolarów od partnera festiwalu. Gibalenko mieszka w Niemczech od 2013 roku, więc jego pełnometrażowy debiut opowiada częściowo również jego własną historię. Światowa premiera odbyła się na Festiwalu Filmowym w Wenecji w sekcji Giornate degli Autori, a następnie film pokazano w Hamburgu oraz w innych miastach Niemiec i Brazylii.
„Filipiñana” (Filipiñana)
Rok premiery: 2026
Gatunek: dramat
Ocena IMDb: 6,5
W rolach głównych: Joribel Agoto, Carmen Castellanos, Terry Guzman
Akcja rozgrywa się w ekskluzywnym podmiejskim klubie golfowym niedaleko Manili. Siedemnastoletnia dziewczyna z Ilocano pracuje tam i próbuje zwrócić kij golfowy prezesowi klubu. Ten czyn ujawnia jej straszną prawdę o jej pracy, o kraju i o własnej przeszłości. Film został nakręcony w prawdziwych klubach golfowych w prowincjach Laguna i Batangas.
Rafael Manuel — filipińsko-singapurski reżyser. Film zwyciężył w kategorii najlepszego filmu pełnometrażowego w międzynarodowym konkursie festiwalu „Molodist” i otrzymał nagrodę „Jelenia Scythian” oraz 2 tys. dolarów. Krótkometrażowy film „Filipiniana” z 2020 roku zdobył Srebrnego Niedźwiedzia (nagrodę jury) na Berlinale. Wersja pełnometrażowa została pokazana w styczniu 2026 roku na festiwalu Sundance, gdzie otrzymała specjalną nagrodę jury za kreatywną wizję. Ponadto Manuel otrzymał nagrodę New Directors Award na festiwalu filmowym w San Francisco, a film pokazano w Berlinie. Filipińska Akademia Filmowa wybrała ten film jako swojego oficjalnego kandydata do Oscara w kategorii „Najlepszy międzynarodowy film pełnometrażowy”. Krytycy zwracają uwagę na język wizualny filmu; wspomniał o tym między innymi krytyk filmowy Justin Chang w swojej recenzji. Jest to powolne kino autorskie, a sam reżyser ostrzegał, że jest to kino artystyczne w filipińskim stylu.
„Otwarty świat”
Rok premiery: 2026
Gatunek: krótkometrażowy film dokumentalny
Ocena IMDb: 8,4
Bohater tej historii został zmuszony przez wojnę do opuszczenia Ukrainy. Kilka lat później próbuje wrócić do domu, do Zaporoża, i robi to z pomocą zrobotyzowanego psa. Twórcy rozważają temat wygnania, pamięci oraz tego, że technologia może stać się pośrednikiem między człowiekiem a domem, do którego nie może dotrzeć. Jury Stowarzyszenia Krytyków Filmowych w Kijowie doceniło pomysłowe podejście artystyczne oraz oryginalne spojrzenie na doświadczenie oddalenia od domu i poszukiwanie więzi z nim.
Chimej i Malaszczuk tworzą duet artystyczny. Ich narzędziami są wideo, instalacje i performans. Ten krótkometrażowy film dokumentalny zwyciężył w krajowym konkursie festiwalu „Molodist”. Jednak nagrody zaczęły się już wcześniej. Film zakwalifikował się do konkursu głównego w Oberhausen, jednym z największych festiwali filmów krótkometrażowych, na którym zaprezentowano 50 filmów z 36 krajów. Na 17. festiwalu Wiz-Art we Lwowie, gdzie pokazano ponad 200 filmów, „Otwarty świat” otrzymał Grand Prix oraz nagrodę Stowarzyszenia Krytyków Filmowych Ukrainy. W październiku film znalazł się na krótkiej liście Europejskiej Akademii Filmowej 2027 w kategorii European Short Film — Prix Vimeo. Znajdują się tam również inne ukraińskie produkcje. Nominacje zostaną ogłoszone w listopadzie, a ceremonia odbędzie się 16 stycznia 2027 roku w Atenach.
„Paliwo w żyłach” (Du fioul dans les artères)
Rok premiery: 2026
Gatunek: dramat, melodramat, romans
Ocena IMDb: 7,4
W rolach głównych: Alexis Manenti, Julian Świeżewski
Główny bohater, Étienne, jest synem kierowcy ciężarówki i sam jest kierowcą ciężarówki. Żyje według surowego harmonogramu, przemieszczając się między trasami, magazynami i stacjami benzynowymi. Wszystko się zmienia, gdy drogi Étiena krzyżują się z drogą polskiego kierowcy Bartosza. Między nimi rodzi się bliskość, a właśnie od niej zaczyna się romantyczna historia, która zmienia trajektorie życia obu bohaterów. Akcja rozgrywa się na autostradach, w supermarketach, na parkingach i w toaletach przydrożnych stacji, czyli w przestrzeni, gdzie intymność wydaje się niemożliwa. Sam autor filmu mówi o dwóch tematach, które najbardziej go interesują w kinie: czasie i miłości.
Reżyser Pierre Le Gal dorastał przy zwykłej prowincjonalnej drodze, marzył o wyruszeniu w podróż, a ta zaprowadziła go do Paryża i do pracy jako scenarzysta. Pisał dla telewizji, teatru i kina. „Paliwo w żyłach” to jego pełnometrażowy debiut, który – według krytyków – jest częściowo autobiograficzny. Światowa premiera odbyła się w 2026 roku w sekcji „Tydzień Krytyków” na festiwalu w Cannes, gdzie film pokazano poza konkursem jako seans specjalny.
„Bez ojczyzny” (Der Heimatlose)
Rok premiery: 2026
Gatunek: dramat, kryminał
Ocena IMDb: 7,5
W rolach głównych: Paul Bosche, Philippe Froissant, Emilia Schüle
Główny bohater, Hein, po wielu latach powraca do swojej rodzinnej społeczności na wyspie. Jednak nikt go tam nie rozpoznaje. Mieszkańcy wsi zwołują zgromadzenie, by sprawdzić, kim on naprawdę jest, a im więcej o tym dyskutują, tym bardziej rozpadają się wspomnienia, prawdy i pewność. Fabuła ma formę kameralnego dramatu z elementami zagadki, który krytyk amerykańskiego festiwalu filmowego porównał do greckiej tragedii i sztuk Ibsena. Jako jeden z kluczowych tematów filmu autor wymienia tożsamość i przynależność: powrót do domu zmusza do ponownej oceny tego, gdzie jest twoje miejsce. Film kręcono na niemieckich wyspach Sylt i Nordern. W Kijowie film zdobył nagrodę publiczności oraz nagrodę „Scytyjskiego jelenia”.
To debiut reżyserski Kaya Stenike. Reżyser urodził się w 1986 roku w Verdol, studiował kinematografię, odbywał staż w berlińskiej wytwórni X Filme Creative Pool, a także kręcił teledyski i filmy krótkometrażowe. Obecnie mieszka w Berlinie. Światowa premiera jego filmu miała miejsce w 2026 roku w konkursie dla nowych reżyserów „Perspectives”, a na tym samym festiwalu film „Bezrodny” otrzymał nagrodę jury Teddy Award, przyznawaną za filmy o tematyce LGBTQ+.
„Bratczyk”
Rok premiery: 2026
Gatunek: dramat, film krótkometrażowy
W rolach głównych: Jurij Wychowanec, Wiktor Abramjuk, Hanna Babinska
Wasil mieszka w odległej karpackiej wsi, gdzie zajmuje się gospodarstwem i pomaga matce w tradycyjnym rzemiośle – produkcji mat. Pewnego wieczoru do rodzinnego domu niespodziewanie przyjeżdża jego młodszy brat Iwan. Jest gejem i żołnierzem, a przed wyruszeniem na front chce porozmawiać o swoim ostatnim życzeniu na wszelki wypadek. Jeśli zginie, prosi, aby jego partner poddał jego ciało kremacji w Kijowie, a nie pochował w ziemi we wsi, gdzie tak i tak go nie zaakceptowano. Oczywiście jest to sprzeczne z lokalnymi tradycjami, a Wasyl staje między ostatnią wolą brata a wyobrażeniami o tym, co uważa się za słuszne.
Film został doceniony za kunszt reżyserski i aktorski, wielowymiarowość postaci oraz wrażliwe ujęcie tematyki społeczności LGBT w kontekście wojny.
