W Chinach znaleziono morskiego płaza sprzed 237 mln lat — ScienceDaily

W chińskiej prowincji Kuejczou znaleziono dwa dobrze zachowane szkielety pradawnego płaza Gerrothorax maritimus, który żył około 237 milionów lat temu. Jak informuje ScienceDaily, badanie międzynarodowej grupy naukowców z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis, Uniwersytetu Pekińskiego i Muzeum Geologicznego Kuejczou opublikowano w czasopiśmie Nature Ecology & Evolution.

Szczątki datowane są na późny trias. Obszar, w którym je znaleziono, był wówczas częścią pradawnego oceanu i znajdował się daleko od dużych mas lądowych. Badacze uważają, że znaleziska te są pierwszym przekonującym kopalnym dowodem na istnienie płaza, który mógł spędzić całe życie w środowisku morskim.

Płaski drapieżnik z kostnym pancerzem

Gerrothorax maritimus osiągał niemal 90 centymetrów długości i pod względem masy był w przybliżeniu porównywalny ze współczesną salamandrą olbrzymią. Zwierzę miało jednak zupełnie inne proporcje: jego ciało było szerokie, płaskie i dyskowate, a od góry pokrywał je gruby kostny pancerz.

Budowa czaszki i ciężka osłona ochronna wskazują, że płaz ten był prawdopodobnie drapieżnikiem polującym z zasadzki. Mógł leżeć na dnie morskim i zasysać zdobycz, która się do niego zbliżała. Pancerz mógł również chronić go przed dużymi morskimi drapieżnikami, w tym ichtiozaurami.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

Jak płaz mógł żyć w słonej wodzie

Współczesne płazy na ogół nie są zdolne do stałego życia w wodzie morskiej z powodu przepuszczalnej skóry, przez którą pobierają wodę i prowadzą wymianę gazową. Spośród ponad 8 tysięcy współczesnych gatunków płazów żaden nie spędza całego życia w morzu, a zasolenie może tolerować mniej niż 2% z nich.

Autorzy pracy przypuszczają, że duży kostny pancerz ograniczał przepływ wody przez skórę Gerrothorax maritimus. Mogło to umożliwiać zwierzęciu pobieranie wody przez przewód pokarmowy, a skrzela, występujące u przedstawicieli rodzaju Gerrothorax, mogły usuwać nadmiar soli.

Na morski tryb życia wskazują również warunki zachowania szczątków. Szkielety znaleziono w osadach głębokiego środowiska morskiego, a zachowały się w nich nawet palce — delikatne części, które mogłyby zostać utracone podczas długotrwałego transportu ciała. Dodatkowym dowodem była analiza izotopów strontu: ich skład odpowiadał składowi wody morskiej z późnego triasu.