Żołnierz z obwodu chmielnickiego, po 248 dniach spędzonych na pozycjach, wyprowadził jeńca przez strefę walk

Żołnierz z obwodu chmielnickiego, który przed służbą zajmował się rolnictwem, spędził 248 dni na pozycjach w Stepnogorsku i odniósł cztery rany. Pomimo nienawiści do jeńca, wyprowadził go przez strefę ognia – poinformowała 128. oddzielna ciężka brygada zmechanizowana „Dyke Pole”, która opublikowała historię żołnierza na Facebooku.

 

Andrij ma 45 lat. Całe życie spędził w obwodzie chmielnickim, gdzie pracował w branży budowlanej i zajmował się rolnictwem. Ma rodzinę i dwoje dzieci.

W 2023 roku mężczyzna postanowił wstąpić do wojska, ponieważ nie chciał pozostawać z boku wojny o przetrwanie swojego kraju.

Wówczas rekrutacja nie była jeszcze powszechna, dlatego Andrij trafił do piechoty, która wykonywała zadania bojowe na kierunku Kupiańsk.

Początkowo służył w „Czarnej Piechocie”. Jak sam opowiada, grupy szturmowe przeprowadzały ataki, a piechota umacniała się na zajętych pozycjach. Wojska rosyjskie również wielokrotnie próbowały szturmować ich linie obronne.

„«Czarna Piechota». Szturmowcy «dawali popalić», a my umacnialiśmy się na pozycjach. Rosjanie przeprowadzali szturmy. W niecały rok – cztery rany” – opowiada żołnierz.

Pierwsze rany Andrij odniósł, gdy wracał z pozycji: wybuch miny pozostawił w jego ciele dwa odłamki. Gdy tylko doszedł do siebie, ponownie wyruszył na zadanie bojowe. Jednak wkrótce został ranny po raz drugi.

„Wyszliśmy na pozycje, zaczęliśmy się umacniać i zaczęły się ostrzały — rosyjska artyleria. I oto jeszcze przed chwilą byłem tam z bronią, wśród kolegów, nagle otwieram oczy — i okazuje się, że znowu jestem „w stroju Adama”, nagi, leżę w szpitalu w Charkowie” — śmieje się Andrij.

Po trzecim zranieniu żołnierz odmówił nawet hospitalizacji. Odłamek pocisku 152 mm jedynie musnął szyję i, jak wydawało się Andrijowi, nie uszkodził niczego ważnego. Jednak kilka dni później odniósł czwarte rany — kolejny odłamek trafił go w nogę.

Po leczeniu mężczyznę wysłano do domu na rekonwalescencję. Później dowiedział się, że zgłoszono go do Służby Zwojowej.

Nie zgodził się na to, ponieważ nie uważał się za dezertera, dlatego postanowił kontynuować służbę w 128. brygadzie „Dyke Pole”.

„Wtedy wyleczono mnie i wysłano do domu na rekonwalescencję. Po pewnym czasie dowiedziałem się, że zgłoszono mnie do Służby Zwojowej. Wtedy właśnie zgłosiłem się do 128. brygady „Dyke Pole”, bo zdecydowanie nie uważałem się za dezertera” – mówi.

Biorąc pod uwagę doświadczenie bojowe, Andrijowi zaproponowano stanowisko dowódcy oddziału.

W ciągu ostatniego półtora roku charakter wojny znacznie się zmienił, zwłaszcza z powodu masowego stosowania dronów. Jednocześnie podstawowe zasady przetrwania piechoty pozostały niezmienne.

„W 2023 roku drony nie reagowały na jednego czy dwóch żołnierzy, a teraz rzucają się nawet na cień. Ale najważniejsze pozostało niezmienne: jeśli piechota kopie okopy – przetrwa” – zauważył żołnierz.

Andrij jest przekonany, że na wojnie wszystkim jest strasznie i nie ufa tym, którzy twierdzą inaczej. Przeżyte doświadczenia pomagają mu teraz w pracy z nowymi rekrutami.

„Mówię im: oczy, nogi, uszy – muszą zawsze działać, podobnie jak wiara w to, że musicie żyć, musicie o tym wiedzieć. I zawsze, bez względu na wszystko, musicie pozostać ludźmi” – powiedział żołnierz.

W utrzymaniu się na pozycjach Andrijowi pomagał stały kontakt z dowódcami, paczki od „Babuszki” oraz przesyłki dostarczane co noc przez drony-wampiry. Ważnym wsparciem były również rozmowy z bliskimi, które nawet na odległość dodawały sił, by się nie poddawać.

„Nawet z pozycji, przez radio, przez chłopaków z centrum dowodzenia, ale kontakt był. Bliscy nas słyszeli, a my słyszeliśmy ich. Mówiłem swoim bliskim, że wszystko w porządku, a oni mi odpowiadali, że u nich też wszystko w porządku. Wydawałoby się, że to niewiele, ale dawało to ogromny zastrzyk morale” – opowiedział żołnierz.

Andrij najbardziej pragnie, aby wszyscy jego towarzysze broni wrócili do domu żywi. Ma nadzieję, że żołnierze, którzy zaginęli bez śladu, również żyją. Nawet jeśli znajdują się w niewoli, pozostaje szansa na wymianę.

Ta nadzieja towarzyszyła mu podczas jednej ze specjalnych operacji w Stepnogorsku. Po tym, jak koledzy zlikwidowali grupę rosyjskich żołnierzy, jeden z okupantów poddał się. Trzeba było go przetransportować na terytorium kontrolowane przez Ukrainę, przechodząc przez strefę walk.

„Drżałem z nienawiści do niego. Ma 20 lat, a przyjechał, żeby nas zabijać w naszym kraju. Powtarzał, że nie przyjechał zabijać, tylko po prostu zarobić pieniądze. Tak wiele nam mówiono o tym, jak bogata jest Rosja, a tam nie ma innej możliwości zarobku niż pójście zabijać ludzi w innym kraju” – zauważył żołnierz.

Żołnierz zdaje sobie sprawę, że po wymianie Rosjanie mogą ponownie wysłać tego jeńca na wojnę — podobne przypadki już miały miejsce.

Jednak Andrij miał inne zdanie na ten temat: dzięki tej wymianie przynajmniej jeden ukraiński jeniec wojenny będzie mógł wrócić do domu. Być może będzie to ktoś z jego braci broni, a może — osoba zupełnie mu nieznana.

Źródło: „Dyke Pole”

Spadochroniarze Sił Zbrojnych Ukrainy zniszczyli pozycje i sprzęt okupantów na kierunku Kupiańsk.

Wideo: żołnierz 141. oddzielnej brygady zmechanizowanej Chapa spędził 97 dni na pozycjach.

Siły Zbrojne Ukrainy posunęły się naprzód w obwodach sumskim i donieckim i powstrzymały natarcia Rosjan — ISW