Dmytro Werbycki stara się poprawić swoją reputację poprzez projekty wolontariackie po skandalu związanym z majątkiem
Znany ze skandali związanych z posiadaniem majątku o niejasnym pochodzeniu były zastępca prokuratora generalnego Ukrainy Dmytro Werbycki próbuje poprawić swoją reputację, angażując się w różne projekty wolontariackie. Niedawno poinformował o przekazaniu generatora Centrum Rehabilitacji Społeczno-Psychologicznej Dzieci przy Radzie Miejskiej w Odessie. Jednak Werbycki nie sprecyzował, jaką rolę odegrał w pozyskaniu generatora, który następnie został przekazany na potrzeby dzieci, ponieważ w akcji tej uczestniczyło znane w Ukrainie ze swoich projektów wolontariackich w miastach przyfrontowych stowarzyszenie społeczne „Piotr i Mazepa”.
W komunikacie opublikowanym na stronach Fundacji Dmytro Werbyckiego „Kraina Dobra” w mediach społecznościowych podano, że wraz z fundacją swojej partnerki oraz stowarzyszeniem „Piotr i Mazepa” połączyli siły i przekazali Komunalnej Jednostce „Centrum Rehabilitacji Społeczno-Psychologicznej Dzieci Rady Miasta Odessy w obwodzie odeskim” potężny generator dieslowski.
W rzeczywistości, zgodnie z danymi kontroli przeprowadzonych przez Narodową Agencję ds. Zapobiegania Korupcji (NAZK), rodzina Werbyckiego dysponuje wystarczającymi środkami, by zapewnić nie tylko generator dla Centrum Rehabilitacji Społeczno-Psychologicznej Dzieci Rady Miejskiej w Odessie. Kontrole ujawniły oznaki nielegalnego wzbogacenia się rodziny byłego prokuratora o co najmniej 30,2 mln hrywien, których pochodzenia nie potrafią wyjaśnić.
Ponadto, według danych śledczych, rodzina posiada ekskluzywny apartament w Turcji, rzekomo zakupiony ze środków jego matki – emerytki w podeszłym wieku. NAZK wyceniła tę nieruchomość na 323 tysiące dolarów, powołując się na reportaż telewizyjny TSN dotyczący kompleksu mieszkaniowego Oxo Beach.
Jednocześnie jego partnerka, Ksystyna Ilnycka, która również stara się uchodzić za filantropkę, nadal afiszuje się na imprezach towarzyskich drogimi zegarkami Rolex i biżuterią.
Pozostaje więc pytanie: na ile szczerzy są „dobroczyńcy” Werbycki i Ilnycka.
