Nienaftowy sektor Arabii Saudyjskiej rósł o około 5% w latach 2022–2025 — Asharq Al-Awsat
W latach 2022–2025 nienaftowy sektor Arabii Saudyjskiej rósł o około 5%, mimo słabej dynamiki sektora naftowego, powiedział wiceprzewodniczący Saudyjskiego Stowarzyszenia Ekonomicznego Ahmed bin Nasser Al-Rajhi. W jego ocenie wskazuje to na większą samodzielność nienaftowych czynników wzrostu oraz spadek udziału sektora naftowego w PKB do około 20%.
Jak podaje Asharq Al-Awsat, Al-Rajhi przytoczył również dane o wzroście sektora nienaftowego o około 5% w latach 2016–2019, kiedy ceny ropy były niższe. Jego zdaniem dywersyfikacja gospodarki stała się nie tylko narzędziem rozwoju, ale także czynnikiem odporności na zewnętrzne wstrząsy.
Rezerwy i inwestycje
Według danych Centralnego Banku Arabii Saudyjskiej aktywa rezerwowe królestwa na koniec sierpnia 2026 roku wynosiły 487,3 mld dolarów. Al-Rajhi uważa, że rezerwy państwowe, aktywa i kondycja sektora bankowego tworzą bufor pozwalający przeciwdziałać ryzykom zewnętrznym.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Jednocześnie ostrzegł, że wzrost zadłużenia państwa i potrzeby finansowe firm mogą zwiększyć presję na krajową płynność, zwłaszcza przy wysokich stopach procentowych. Wśród możliwych rozwiązań wymienił większą dywersyfikację źródeł finansowania oraz aktywniejsze wykorzystanie rynków międzynarodowych, co mogłoby poszerzyć dostęp małych i średnich przedsiębiorstw do kredytów.
Alternatywne trasy
Eksperci, z którymi rozmawiało wydanie, wiążą odporność gospodarczą także z dostępnością alternatywnych szlaków eksportowych i transportowych. W szczególności ropociąg Wschód–Zachód transportuje ropę ze wschodnich obszarów wydobywczych kraju do Janbu na wybrzeżu Morza Czerwonego i zmniejsza zależność od szlaków morskich.
Były szef misji MFW w Arabii Saudyjskiej Tim Callen podkreślił, że same rezerwy finansowe nie wystarczą. Jego zdaniem odporność zależy również od dywersyfikacji produkcji, eksportu, partnerów handlowych, infrastruktury transportowej oraz zdolności instytucji państwowych do szybkiego reagowania na sytuacje kryzysowe.
