Prezydentowi Lee Jae-myungowi doradzono szersze delegowanie uprawnień — Korea Herald
W Korei Południowej publicysta Wang Seong-taek uważa, że prezydent Lee Jae-myung powinien zrewidować podział odpowiedzialności w swojej administracji i przyznać więcej realnych uprawnień ministrom oraz wysokim urzędnikom. Jak pisze Korea Herald, autor wskazał „przeciążenie odpowiedzialnością” jako jeden z kluczowych problemów prezydenta.
Notowania i presja kadrowa
Według oceny Wanga Lee przechodzi jeden z najtrudniejszych okresów swojej prezydentury. Jego wskaźnik poparcia, który kilka miesięcy temu przekraczał 50%, spadł do nieco ponad 30%. Jednocześnie demokratyczna i progresywna koalicja, która pomogła Lee dojść do władzy, po czerwcowych wyborach lokalnych coraz bardziej się dzieli.
W ubiegłym tygodniu prezydent przeprowadził nietypową konferencję prasową, podczas której przyznał, że mógł być zbyt mało uważny wobec ludzi, zbyt mało skoncentrowany na ich potrzebach i zbyt mało komunikatywny. Wyraził też żal z powodu różnic wśród swoich zwolenników. Kandydat Lee na stanowisko ministra sprawiedliwości wycofał swoją kandydaturę, a szef administracji prezydenckiej w poniedziałek zaproponował rezygnację.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Teoria 100 liderów
Autor felietonu podkreśla, że mikrozarządzanie i nadmierna koncentracja odpowiedzialności na prezydencie to różne zjawiska. Jego zdaniem, gdy głowa państwa regularnie inicjuje, wyjaśnia lub broni poszczególnych decyzji, sukcesy i porażki tych decyzji zaczynają być bezpośrednio wiązane właśnie z nim.
Wang uważa, że ministrowie powinni odpowiadać za opracowywanie, realizację i wyjaśnianie polityki w swoich dziedzinach. Jego zdaniem rola prezydenta polega na doborze kadr, określaniu priorytetów narodowych, koordynowaniu pracy urzędów, rozwiązywaniu poważnych konfliktów oraz podejmowaniu decyzji, które mogą być podejmowane wyłącznie na szczeblu prezydenckim.
W swojej „teorii 100 liderów” publicysta porównuje prezydenta do przewodniczącego rady dyrektorów, a ministrów, szefów agencji i starszych doradców prezydenckich — do kierowników poszczególnych obszarów. Zaznacza, że prezydent powinien wybierać kompetentnych ludzi, dawać im przestrzeń do działania, oceniać rezultaty ich pracy oraz, w razie potrzeby, zastępować tych, którzy sobie nie radzą. Zdaniem autora delegowanie obejmuje nie tylko podział zadań, lecz także podział odpowiedzialności.
