Badacze uznali Szekspira za głównego autora sztuki „Edward III” — The Guardian
Badacze doszli do wniosku, że William Szekspir był głównym autorem historycznej sztuki „Edward III”, nad którą pracował również jego współczesny Christopher Marlowe. Komputerowa analiza lingwistyczna tekstu wskazuje na współpracę obu dramaturgów, informuje The Guardian.
Analiza autorstwa sztuki
„Edward III” wydano anonimowo w 1596 roku. Wcześniej badacze przypuszczali, że Szekspir napisał co najmniej kilka scen. Współautor nowego badania Rory Loughnane oświadczył, że analiza komputerowa daje podstawy, by uznać Szekspira za głównego autora bez uzasadnionych wątpliwości.
Loughnane, badacz epoki wczesnonowożytnej na Uniwersytecie Kent i redaktor naczelny Oxford Marlowe editorial project, pracował wraz z Brettem Greatleyem-Hirschem, profesorem literatury renesansowej i tekstologii na Uniwersytecie w Leeds. Porównywali cechy językowe „Edwarda III” z wiarygodnie ustalonymi dziełami 10 dramaturgów działających od końca lat 80. XVI wieku do połowy lat 90. XVI wieku.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Rozkład segmentów
W jednym z testów 23 segmenty sztuki, czyli większą jej część, sklasyfikowano jako napisane przez Szekspira. Kolejnych dziewięć segmentów przypisano Marlowe’owi, autorowi „Doktora Fausta”. Badacze nie przypisywali poszczególnych wersów konkretnemu autorowi, lecz analizowali zbiór cech językowych i częstość występowania słów-markerów.
Wśród takich markerów wymieniono słowo martial, które często pojawia się w sztukach Marlowe’a i jest nietypowe dla utworów innych dramaturgów. Analiza wiąże także z Szekspirem przemowę na początku sceny 13, w której francuski obóz przeraża nagłe pociemnienie nieba, a z Marlowe’em — przemowę ze sceny finałowej.
„Edward III” nie znalazł się w Pierwszym Folio Szekspira z 1623 roku. Loughnane redagował tekst do wydania New Oxford Shakespeare: Complete Works z 2016 roku, uznając wówczas prawdopodobne autorstwo Szekspira jedynie w odniesieniu do kilku scen. Nowe badanie planowane jest do publikacji w czasopiśmie Shakespeare Quarterly później w tym roku.
