Astronomowie odkryli skalistą „mega-Ziemię”, której masa jest 23 razy większa od masy Ziemi
Astronomowie odkryli egzoplanetę GJ 523b, której masa jest około 23,5 razy większa od masy Ziemi, choć jej promień przewyższa promień Ziemi jedynie 2,55 razy. Wysoka gęstość tego ciała niebieskiego wskazuje, że jest ono prawdopodobnie w większości skaliste i ma stosunkowo mało gazu w atmosferze, jak podaje serwis Space.com.
Takie duże i gęste planety nazywa się potocznie „mega-Ziemiami”. Według szacunków naukowców gęstość GJ 523b wynosi około 126,82 grama na cal sześcienny. Planeta okrąża swoją gwiazdę w ciągu 17,75 dnia, a wiek jej układu szacuje się na prawie 170 milionów lat.
Kandydata na egzoplanetę wykrył najpierw satelita NASA TESS, który rejestruje okresowe spadki jasności gwiazd podczas przelotu planety przed nimi. Następnie obiekt zbadano za pomocą naziemnego teleskopu WIYN o średnicy 3,5 metra w obserwatorium Kitt Peak w Arizonie. Naukowcy zmierzyli wpływ grawitacyjny planety na jej gwiazdę za pomocą spektrografu.
Więcej aktualnych wiadomości można znaleźć na kanale Telegramowym UA.News.
Parametry GJ 523b stanowią problem dla modeli powstawania planet. Planety zaczynają się formować z jąder złożonych ze skał i metali, które mogą przyciągać wodór i hel z dysku gazowo-pyłowego otaczającego młodą gwiazdę. W Układzie Słonecznym gazowe giganty, takie jak Jowisz i Saturn, zgodnie z hipotezą naukowców, zaczęły szybko gromadzić masywne powłoki gazowe, gdy ich jądra osiągnęły masę około 20 mas Ziemi.
GJ 523b już przekracza tę wartość pod względem masy, jednak jej wysoka gęstość wskazuje na stosunkowo niewielką ilość gazu. Główny autor badania, Max Croft, zauważył, że gęste planety zdarzają się, jednak zazwyczaj są one niewielkie i podobne do Ziemi lub Merkurego.
Wśród możliwych wyjaśnień naukowcy rozważają utratę pierwotnej gęstej atmosfery lub zderzenie dwóch planet, które mogło doprowadzić do powstania większego obiektu skalistego i wyrzucenia znacznej części powłok gazowych w przestrzeń kosmiczną. Artykuł został zgłoszony do czasopisma „The Astronomical Journal”; jest on również dostępny na serwerze preprintów arXiv i nie przeszedł jeszcze recenzji.
Czytaj nas na Telegram i Sends
