Badanie powiązało jet lag burzyków z odchyleniami od kursu — Ars Technica
Naukowcy ustalili, że małe burzyki z kolonii na zachodnich wybrzeżach Zjednoczonego Królestwa mogą doświadczać swoistego jet lagu podczas powrotu z żerowisk. Przesunięcie wewnętrznego zegara ptaków wiąże się z niewielkimi odchyleniami w orientacji według Słońca, podaje Ars Technica.
Kompas słoneczny i zegar wewnętrzny
Małe burzyki mogą pokonywać nad północnym Atlantykiem setki kilometrów dziennie. Z miejsc gniazdowania odlatują na żer na odległość od kilkudziesięciu do ponad tysiąca kilometrów. Aby wrócić, ptaki prawdopodobnie określają swoje położenie za pomocą swoistej „mapy”, która może być związana z zapachami, a kierunek wybierają według Słońca.
Taki sposób nawigacji wymaga dokładnego poczucia czasu, ponieważ położenie Słońca na niebie zmienia się w ciągu dnia. Według badaczy burzyki korygują swój wewnętrzny zegar o świcie i o zmierzchu. Jeśli między wschodem a zachodem Słońca ptak przesunie się o jeden stopień długości geograficznej, jego zegar rozchodzi się z czasem lokalnym o około cztery minuty. Podczas ruchu na wschód ptaki powinny odchylać się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a podczas ruchu na zachód — przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Dwie dekady obserwacji GPS
Zespół Uniwersytetu Oksfordzkiego przeanalizował 3688 lotów żerowiskowych wykonanych przez 1045 ptaków. Lokalizatory GPS zaczęto zakładać burzykom w 2004 roku, gdy urządzenia stały się wystarczająco małe dla ptaków tej wielkości. Podróże te trwały od jednego dnia do dwóch tygodni.
Naukowcy osobno przeanalizowali 335 powrotów do kolonii, które odbywały się poza zasięgiem wzroku lądu. Odchylenia odpowiadały prognozom dla kompasu słonecznego z przesuniętym czasem wewnętrznym. Jednocześnie autor badania Patrick Levin zastrzegł, że praca nie była kontrolowanym eksperymentem, dlatego związek przyczynowo-skutkowy należy interpretować ostrożnie. Badacze ocenili również możliwy wpływ bocznego wiatru, siły Coriolisa i kompasu magnetycznego, jednak czynniki te gorzej wyjaśniały uzyskane dane.
Błędy w orientacji sięgały około 15 stopni. Według obliczeń zespołu podczas lotu 1000 kilometrów na wschód średnie odchylenie wyniosłoby około siedmiu stopni, a regularne doprecyzowywanie swojego położenia wydłużałoby trasę jedynie o około pięć kilometrów.
