Nigeryjski dziennikarz Amuchie opisał model redakcji jako centrum wiedzy
W Abudży w Nigerii dziennikarz i badacz Max Nwabueze Amuchie opisał Sundiata Post Model — zaproponowany przez siebie model, zgodnie z którym redakcja może łączyć dziennikarstwo z oryginalnymi badaniami, opracowywaniem pojęć, zachowywaniem pamięci instytucjonalnej oraz upowszechnianiem prac naukowych. Napisał o tym w felietonie dla Premium Times Nigeria.
Redakcja jako producent wiedzy
Autor twierdzi, że afrykańskie realia często stają się materiałem dla teorii, których centra konceptualne znajdują się poza Afryką. Jego zdaniem redakcja, która bezpośrednio obserwuje problemy, może samodzielnie opracowywać pojęcia służące ich wyjaśnieniu, zamiast jedynie stosować podejścia stworzone gdzie indziej.
Wśród elementów Sundiata Post Model Amuchie wymienia „podwójną architekturę silników” — Media Operations i Knowledge Operations — które mają wzajemnie się wzmacniać. Opisuje także Realm of the Long Term z siedmioma składowymi oraz sekwencję sukcesu: operacyjną, instytucjonalną, cywilizacyjną i dziedzictwo.
Literacka perspektywa Achebego
Aby wyjaśnić ideę suwerenności intelektualnej, autor odwołuje się do powieści Chinuy Achebego „Wszystko rozpada się”, opublikowanej w 1958 roku. Zdaniem Amuchiego Achebe przesunął perspektywę narracyjną, stawiając społeczeństwo Igbo w centrum własnej opowieści.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Amuchie osobno zaznacza, że Achebe nie wpłynął na ukształtowanie Sundiata Post Model. Jego intelektualną genealogię wiąże z Zygmuntem Freudem, Edwardem Saidem i Antonio Gramscim. Autor podkreśla, że suwerenność intelektualna nie oznacza izolacji od światowych idei, lecz zakłada zdolność tworzenia własnych idei i przedstawiania ich w globalnej dyskusji.
Od biurka do archiwum
Według Amuchiego materiały robocze dotyczące modelu i Three-Month Sprint zostały opublikowane i zarchiwizowane w SSRN, Zenodo, Harvard Dataverse, SSOAR, Mendeley Data, Figshare oraz na innych platformach. Rozróżnia on archiwa, które zapewniają długotrwałe przechowywanie prac, od platform służących do ich wyszukiwania, w tym ResearchGate, Google Scholar i Academia.edu.
Autor uważa, że zarchiwizowana praca badawcza, w odróżnieniu od artykułu prasowego związanego z cyklem informacyjnym, może zostać znaleziona, zacytowana, zakwestionowana, rozwinięta lub ponownie odkryta po latach. Swoją ideę podsumował zasadą „czterech wystarczalności”: biurka — aby zacząć, instytucji — aby wesprzeć, archiwum — aby zachować, oraz świata — aby sprawdzić ideę.
Czytaj nas na Telegram i Sends
