Niski i wysoki testosteron powiązano z arytmią — ScienceAlert
Naukowcy z Centrum Medycznego Uniwersytetu Kansas w przeglądzie istniejących badań wykryli związek niskiego i wysokiego poziomu testosteronu ze zwiększonym ryzykiem migotania przedsionków. Jednocześnie związek przyczynowo-skutkowy między hormonem a zaburzeniem rytmu serca nie został jeszcze ustalony, informuje ScienceAlert.
Co wiadomo o ryzyku
Migotanie przedsionków występuje, gdy górne jamy serca tracą skoordynowany rytm skurczów. Może powodować odczucie przyspieszonego lub nieregularnego bicia serca, zmęczenie i zawroty głowy, choć część osób nie ma objawów. Stan ten zwiększa również ryzyko udaru, a niektórzy pacjenci wymagają długotrwałego stosowania leków rozrzedzających krew.
Autorzy przeglądu opublikowanego w Journal of the Endocrine Society przeanalizowali badania z udziałem ludzi oraz prace laboratoryjne. Wcześniejsze badania populacyjne, w tym Framingham Heart Study, wiązały niższy poziom testosteronu z wyższym ryzykiem migotania przedsionków w określonych grupach wiekowych.
W jednym z badań z udziałem 4570 starszych mężczyzn bez wcześniejszych chorób układu krążenia dwie grupy o najwyższym poziomie testosteronu miały około dwukrotnie wyższe ryzyko migotania przedsionków niż grupa środkowa. W trakcie obserwacji, której mediana wyniosła 4,4 roku, stan ten rozwinął się u 286 uczestników. Badanie nie odnotowało statystycznie istotnego wzrostu ryzyka przy najniższym poziomie hormonu.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Dane dotyczące terapii zastępczej
W randomizowanym badaniu TRAVERSE z 2023 roku uczestniczyło 5246 mężczyzn z niskim poziomem testosteronu i istniejącymi chorobami układu krążenia lub podwyższonym ryzykiem ich rozwoju. Przydzielono im żel z testosteronem albo żel bez niego. Migotanie przedsionków wystąpiło u 3,5% uczestników grupy testosteronowej i u 2,4% grupy porównawczej. Jednocześnie badanie nie wykazało wzrostu głównego złożonego punktu końcowego, który obejmował zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończony zgonem zawał serca i niezakończony zgonem udar.
Dane laboratoryjne wskazują, że niski i wysoki poziom hormonu mogą oddziaływać na serce różnymi drogami: niski poziom może zaburzać regulację wapnia w komórkach serca, a wysoki — zmieniać prądy potasowe uczestniczące w tworzeniu sygnałów elektrycznych serca.
Naukowcy zalecają, aby przed rozpoczęciem terapii ocenić stan serca i inne czynniki ryzyka, w tym otyłość, wysokie ciśnienie tętnicze, spożywanie alkoholu i bezdech senny. Jednocześnie metaanaliza 106 randomizowanych badań, opublikowana w 2024 roku, nie wykazała statystycznie istotnego wzrostu częstości migotania przedsionków, gdy łącznie rozpatrywano badania inne niż TRAVERSE. Autorzy przeglądu zaznaczają, że korzyść z utrzymywania poziomu hormonu w środkowej części normy w celu zmniejszenia ryzyka arytmii nie została jeszcze udowodniona.
