Obserwatorium Rubina odkryło kandydata na planetę karłowatą 2026 ED138 — ScienceAlert

Astronomowie odkryli w Pasie Kuipera duży obiekt transneptunowy 2026 ED138, który może ubiegać się o status planety karłowatej. Według ScienceAlert został on zarejestrowany przez Obserwatorium Very C. Rubin podczas przeglądu południowego nieba. Wstępnie średnicę obiektu szacuje się na od 600 do 1500 kilometrów.

2026 ED138 może być jednym z największych odkrytych obiektów w przestrzeni transneptunowej. Jego możliwy rozmiar porównuje się z rozmiarami planet karłowatych Makemake i Haumea, jednak dokładne parametry ciała pozostają do ustalenia.

Archiwalne dane o obiekcie

Astrofizyk Matthew Holman z Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics 13 października 2026 roku analizował dane Obserwatorium Rubina za pomocą oprogramowania opracowanego wspólnie z kolegą Kevinem Napierem, gdy zwrócił uwagę na nietypowy ruch obiektu. Badacze prześledzili 2026 ED138 na podstawie 30 rejestracji podczas 20 nocy — od 4 marca do 11 lipca 2026 roku.

Później zespół odnalazł obiekt na archiwalnych zdjęciach z kamery Dark Energy Camera, wykonanych już w lutym 2016 roku. Został on również zarejestrowany w 2017, 2018, 2019 i 2023 roku. Te dane archiwalne umożliwiły scharakteryzowanie orbity ciała niebieskiego.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

Orbita i rozmiar

Według informacji Minor Planet Center, 2026 ED138 okrąża Słońce w około 281 lat. W najbliższym Słońcu punkcie swojej orbity znajduje się w odległości 36,86 jednostki astronomicznej, a w najdalszym — 49,04 jednostki astronomicznej. Dla porównania, Pluton porusza się po orbicie w odległości od 29,6 do 49,08 jednostki astronomicznej od Słońca.

Średnia odległość 2026 ED138 od Słońca wynosi około 42,95 jednostki astronomicznej. Orbita obiektu jest nachylona pod kątem około 24,5 stopnia do płaszczyzny Układu Słonecznego, a jego położenie na tle gęstego pola gwiazd Drogi Mlecznej utrudniało wykrycie go przez wcześniejsze przeglądy.

Dokładna średnica 2026 ED138 pozostaje nieznana, ponieważ jasność zależy nie tylko od rozmiaru, ale także od zdolności powierzchni do odbijania światła. Jeśli szacunek rozmiaru się potwierdzi, grawitacja obiektu może wystarczyć do uformowania w przybliżeniu kulistego kształtu — jednej z cech planety karłowatej. Dalsze obserwacje w podczerwieni powinny pomóc doprecyzować jego rozmiar i status.