W Pa 30, powiązanej z supernową z 1181 roku, odkryto gazowe węzły — Live Science

Teleskop Gemini North na Mauna Kea na Hawajach w USA uzyskał najdokładniejszy obraz Pa 30 — pozostałości po supernowej wiązanej z historyczną SN 1181. Widać na nim, że przypominające fajerwerki włókna wyrzuconej materii nie są ciągłymi strumieniami gazu, lecz łańcuchami drobnych gazowych węzłów, informuje Live Science.

Bardziej szczegółowa struktura pozostałości

Pa 30 znajduje się około 7 500 lat świetlnych od Ziemi w gwiazdozbiorze Kasjopei. Nowe zdjęcia pokazały około dziesięć razy więcej struktur włóknistych, niż było widocznych wcześniej. Zespół astronomów kierowany przez wykładowcę astronomii i astrofizyki Uniwersytetu Warwick, Timothy’ego Cunninghama, opublikował wyniki badań w czasopiśmie The Astrophysical Journal.

Według oceny badaczy, węzłowa budowa mogła powstać wskutek różnic temperatury lub gęstości materii wokół gwiazdy podczas rozszerzania się szczątków po wybuchu. Takie szczegóły dają nowe ograniczenia dla wyjaśnienia właściwości środowiska otaczającego gwiazdę przed wybuchem oraz procesów, które wpłynęły na wyrzuconą materię.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

Obserwacje supernowej w 1181 roku

SN 1181 otrzymała nazwę od roku, w którym jej pojawienie się odnotowali astronomowie z Chin i Japonii. Obserwowali oni obiekt gołym okiem w gwiazdozbiorze Kasjopei. Osiem zachowanych tekstów datuje jego pojawienie się na okres między 4 a 6 sierpnia 1181 roku, a widoczny pozostawał przez 185 dni.

SN 1181 jest jedną z pięciu supernowych w Drodze Mlecznej, które ludzie obserwowali z Ziemi przed wynalezieniem teleskopu. W centrum Pa 30 znajduje się także gwiazda, która przetrwała wybuch. Badacze zauważają, że jej położenie niemal dokładnie w centrum pozostałości może wskazywać na wysoką symetrię wybuchu. Wybuch, który utworzył Pa 30, jest uznawany za supernową typu Iax — mniej energetyczny i niepełny wybuch białego karła, po którym może pozostać resztka gwiazdy.