W paliwie zatopionych statków w Mikronezji wykryto różnorodne bakterie — ScienceAlert
W lagunie Chuuk w Mikronezji naukowcy zbadali paliwo z dwóch japońskich statków zatopionych podczas II wojny światowej i wykryli w nim różnorodne społeczności bakterii. Wśród znalezionych mikroorganizmów są przedstawiciele rodzajów obejmujących bakterie zdolne wykorzystywać węglowodory ropopochodne jako źródło węgla i energii, informuje ScienceAlert.
Paliwo z dwóch zatopionych jednostek
Badacze pobrali próbki z tankowca Shinkoku Maru oraz Kiyosumi Maru — byłego statku pasażersko-towarowego przystosowanego do służby wojskowej. Z Shinkoku Maru do laguny wycieka paliwo średnie, a z Kiyosumi Maru — cięższe paliwo. Z powodu korozji kadłubów ropa, która przez dziesięciolecia pozostawała w zbiornikach, nadal trafia do wody.
Naukowcy zbadali również próbkę na granicy paliwa i wody morskiej w pobliżu Shinkoku Maru. Oba rodzaje paliwa zawierały złożone mieszaniny węglowodorów ropopochodnych, w tym związki toksyczne dla organizmów morskich. Lżejsze paliwo z Shinkoku Maru zawierało więcej lotnych związków aromatycznych, podczas gdy w cięższym paliwie z Kiyosumi Maru było więcej trwałych węglowodorów.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Różne społeczności bakterii
Wyniki sekwencjonowania DNA wykazały w próbkach bakterie z 42 typów, 107 klas, 249 rzędów, 432 rodzin, 1 047 rodzajów i 1 505 klasyfikacji na poziomie gatunku. Najliczniej reprezentowane były proteobakterie. Wśród wykrytych rodzajów znalazły się Ralstonia, Sphingomonas i Corynebacterium, których niektórzy przedstawiciele są znani ze zdolności do rozkładania węglowodorów ropopochodnych.
Jednocześnie autorzy pracy nie sprawdzali, czy wykryte bakterie rozkładają węglowodory bezpośrednio w paliwie zatopionych jednostek. Skład społeczności mikroorganizmów na granicy ropy i wody różnił się od składu bakterii w samym paliwie. Może to wskazywać, że w różnych środowiskach dominują różne mikroorganizmy, choć przyczyny tych różnic wymagają jeszcze badań. Pracę opublikowano w czasopiśmie Marine Pollution Bulletin; jej wyniki mogą stać się podstawą dalszych badań nad bioremediacją w regionie Pacyfiku.
