Zimowe maksimum lodu morskiego na Antarktydzie było trzecim najniższym — ScienceDaily
We wrześniu 2026 roku na Antarktydzie odnotowano trzecie najniższe zimowe maksimum lodu morskiego w całym okresie obserwacji satelitarnych. Jak podaje ScienceDaily, według szacunków NASA i amerykańskiego Narodowego Centrum Danych o Śniegu i Lodzie maksimum prawdopodobnie przypadło na 14 września. Zasięg lodu wynosił wówczas około 17,59 mln kilometrów kwadratowych.
Zmiana wieloletniej tendencji
Na półkuli południowej zasięg lodu morskiego jest zwykle największy we wrześniu, po czym zmniejsza się do rocznego minimum w lutym. W przeciwieństwie do Arktyki, gdzie ocean otoczony jest lądem, Antarktydę otacza rozległa przestrzeń oceaniczna. Umożliwia to lodowi rozprzestrzenianie się daleko od kontynentu zimą, ale jednocześnie przenosi go na cieplejsze szerokości geograficzne, gdzie latem rośnie prawdopodobieństwo topnienia.
W latach 1979–2014 zasięg antarktycznego lodu morskiego zwiększał się o około 1% na dekadę. W latach 2012–2014 zimowe maksimum ustanawiało nowe rekordy przez trzy kolejne lata. Jednak tendencja wzrostowa zakończyła się w 2015 roku, a od 2016 roku region doświadczył znacznego zmniejszenia pokrywy lodowej. Choć w niektórych latach obserwowano umiarkowane odbudowy, wskaźniki na ogół pozostawały niższe od średniej historycznej.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Obserwacje satelitarne
Najniższe letnie minimum i zimowe maksimum w całym okresie satelitarnym na Antarktydzie odnotowano w 2023 roku. Naukowcy kontynuują coroczne pomiary, aby ustalić, czy spadek oznacza długotrwałą transformację stanu lodu morskiego, czy mieści się w granicach zmienności statystycznej.
Do oceny zasięgu lodu wykorzystuje się satelitarne pasywne czujniki mikrofalowe. Rejestrują one energię mikrofalową naturalnie emitowaną przez powierzchnię Ziemi: lód morski daje silniejszy sygnał niż otwarta woda. Mikrofale przenikają przez chmury, dlatego obserwacje są możliwe także przy gęstym zachmurzeniu. Seria satelitarna rozpoczęła się pod koniec 1978 roku, a w 2025 roku zaczęto włączać do niej obserwacje z japońskiego satelity GCOM-W.
