We wtorek, 20 stycznia 2026 roku, mija dokładnie rok od inauguracji prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa. Jego druga kadencja zupełnie nie przypomina pierwszej, a amerykański przywódca bez wątpienia stał się kluczowym kreatorem wiadomości oraz głównym politycznym showmanem świata. Z pełnym przekonaniem można mówić o narodzinach całego dziennikarskiego gatunku — „trumpiany”, w ramach którego niemal cały świat śledzi kolejne wybryki głowy Stanów Zjednoczonych.
W dziesiątkach krajów miliony ludzi obserwują, jak zajmuje się on „shitpostingiem” w mediach społecznościowych, jak tańczy publicznie lub robi dziwne miny, jak zasypia podczas posiedzeń własnego rządu, jak kłóci się z Zełenskim, rozkłada czerwony dywan putinowi na Alasce, wprowadza cła wobec własnych sojuszników i wiele więcej. Krótko mówiąc, Trump pozwala sobie na wszystko i wyraźnie przeżywa najlepszy okres swojego życia.
W tym tekście przypomnimy najgłośniejsze i najciekawsze wydarzenia wokół Donalda Trumpa z ostatniego roku. Szczegóły — w materiale UA.News.
Plany ekspansji terytorialnej już podczas inauguracji
Druga kadencja Donalda Trumpa rozpoczęła się od głośnych zapowiedzi rozszerzenia terytorium Stanów Zjednoczonych. Podczas swojego inauguracyjnego przemówienia 20 stycznia 2025 roku ogłosił on „złoty wiek Ameryki” i de facto zapowiedział tzw. „doktrynę Donroe” — współczesną wersję doktryny Monroe’a, ukierunkowaną na dominację USA na półkuli zachodniej. Prezydent nie mówił jedynie o abstrakcyjnej wielkości, lecz wprost zadeklarował zamiar odzyskania kontroli nad Kanałem Panamskim z powodu „nadmiernych opłat” dla Stanów Zjednoczonych, nie wykluczając nawet użycia siły militarnej.
Ponadto Trump już wtedy wspominał o Grenlandii i Kanadzie, stwierdzając, że terytoria te powinny zostać przyłączone do USA. Ostatecznie zaproponował również zmianę nazwy Zatoki Meksykańskiej na Zatokę Amerykańską, demonstrując swoje ekspansjonistyczne podejście — co później rzeczywiście uczynił, choć wyłącznie na amerykańskich mapach.
Jego retoryka od pierwszego dnia jasno pokazała, że Stany Zjednoczone nie zamierzają już ograniczać się do tradycyjnych granic, jeśli w grę wchodzą interesy narodowe lub korzyści gospodarcze. Nadało to ton całemu kolejnemu rokowi, w którym ambicje terytorialne w czysto putinowskim stylu stały się jednym z centralnych tematów polityki nowej administracji.
Kłótnia z Zełenskim w Gabinecie Owalnym i wstrzymanie pomocy dla Ukrainy
Jednym z najgłośniejszych skandali dyplomatycznych tego okresu było spotkanie Trumpa z prezydentem Wołodymyrem Zełenskim 28 lutego 2025 roku. Rozmowy w Gabinecie Owalnym, transmitowane na cały świat, szybko przerodziły się w dość agresywną kłótnię. Trump, wspólnie z wiceprezydentem J.D. Vance’em, otwarcie wywierali presję na ukraińskiego przywódcę, domagając się natychmiastowego zawieszenia broni oraz rozpoczęcia negocjacji z rosją. Strona ukraińska z kolei odpowiadała Amerykanom również w dość ostrej formie, naruszając normy dyplomatyczne i etyczne.
Warto dodać, że wcześniej prezydent USA nazwał Zełenskiego „dyktatorem bez wyborów” z powodu braku wyborów w czasie wojny, co także stworzyło negatywną atmosferę przed wizytą.
Skutki tej kłótni były natychmiastowe: administracja Trumpa zawiesiła udzielanie Ukrainie pomocy wojskowej i wywiadowczej, domagając się zgody na zawieszenie broni. Choć część wsparcia została później formalnie przywrócona po akceptacji przez Kijów warunków 30-dniowego rozejmu, incydent ten całkowicie zniszcł wcześniejszy poziom zaufania. Trump jednoznacznie pokazał, że wsparcie dla Ukrainy jest teraz uzależnione od spełnienia jego warunków — i nadal działa w tym samym duchu.
Globalna wojna taryfowa
W kwietniu 2025 roku Trump oficjalnie ogłosił „Dzień Wyzwolenia Ameryki”. Pod tym osobliwym hasłem kryły się szeroko zakrojone taryfy i cła, które wstrząsnęły światową gospodarką. Wykorzystując ustawę IEEPA, prezydent USA wprowadził powszechną 10-procentową bazową stawkę celną na cały import, a także specjalne taryfy wobec krajów z największym deficytem handlowym. Pod uderzenie trafiły nawet najbliższe sojuszniki, w tym Unia Europejska, dla której średnie stawki wzrosły do około 20%.
Polityka ta wywołała prawdziwy chaos na rynkach światowych i doprowadziła do gwałtownego wzrostu cen w samych Stanach Zjednoczonych. Pomimo ostrzeżeń ekonomistów przed inflacją Trump nadal upierał się, że taryfy zmuszą zagraniczne firmy do budowania fabryk w Ameryce i że w ogóle „uczynią Amerykę wielką”. Przez cały rok wykorzystywał, i nadal wykorzystuje, cła jako narzędzie nacisku, grożąc Brazylii, Indiom, Danii, Francji i innym partnerom jeszcze ostrzejszymi restrykcjami, jeśli nie pójdą na ustępstwa wobec Waszyngtonu.
Głośne rozstanie z Elonem Muskiem
Jednym z najbardziej dramatycznych zwrotów roku był rozpad politycznego „romansu” między Donaldem Trumpem a jego sponsorem i przyjacielem Elonem Muskiem. Po inauguracji Musk zyskał bezprecedensowe wpływy, obejmując kierownictwo specjalnie utworzonego Departamentu Efektywności Rządu (DOGE), gdzie miał „oczyścić” budżet federalny z niepotrzebnych wydatków. Sojusz rozpadł się jednak już w czerwcu 2025 roku z powodu sporów wokół flagowego projektu ustawy Trumpa „One Big Beautiful Bill”. Musk publicznie nazwał ten dokument „odrażającą ohydą” i „drogą do bankructwa Ameryki”, co doprowadziło prezydenta do furii.
Reakcja Trumpa była wyjątkowo ostra. Publicznie wyśmiał Muska, twierdząc, że ten „postradał zmysły” z powodu likwidacji subsydiów na samochody elektryczne, które — jak stwierdził — „nikomu nie są już potrzebne”, a nawet zagroził anulowaniem jego rządowych kontraktów ze SpaceX i Starlinkiem. Następnie przywódca USA poszedł jeszcze dalej, sugerując możliwość deportacji Muska, mimo że posiada on amerykańskie obywatelstwo (biznesmen urodził się w Republice Południowej Afryki). Miliarder w odpowiedzi groził utworzeniem własnej „Partii Amerykańskiej” w celu walki z republikanami oraz sugerował istnienie kompromitujących materiałów na temat Trumpa w aktach Epsteina. Dopiero jesienią emocje w końcu opadły, a obaj mężczyźni rozpoczęli drogę do pojednania.
Szczyt w Anchorage i czerwony dywan dla putina
15 sierpnia 2025 roku w Anchorage na Alasce odbyło się wydarzenie o historycznym charakterze. Trump osobiście przyjął rosyjskiego przywódcę władimira putina z niezwykłymi honorami: na bazie lotniczej rozłożono długi czerwony dywan, a nad głowami liderów przelatywały myśliwce F-22 oraz bombowce B-2. Prezydent USA zaprosił nawet rosyjskiego lidera do swojego opancerzonego limuzyny, gdzie odbyli zamkniętą rozmowę, podczas gdy samochód krążył po terenie bazy.
Podczas spotkania Trump był wyjątkowo serdeczny wobec putina, nazywając go „wspaniałym sąsiadem” i twierdząc, że rzekomo porozumieli się w większości kwestii. Szczyt zakończył się jednak de facto niczym: nie przyniósł pokoju ani nawet zawieszenia broni w Ukrainie, lecz zademonstrował gotowość Trumpa do głośnego i symbolicznego wyprowadzenia putina z międzynarodowej izolacji. Gest ten stał się symbolem nowej polityki USA w epoce Trumpa, w której osobiste „świetne relacje” z dyktatorami stawiane są ponad bezpieczeństwo zbiorowe, normy międzynarodowe i zwykły zdrowy rozsądek.
Operacja „Młot o Północy” i bombardowanie Iranu
W czerwcu 2025 roku Bliski Wschód po raz kolejny wstrząsnęły potężne eksplozje i nowa — na szczęście bardzo krótka — wojna. Chodziło o operację „Młot o Północy”, w ramach której Stany Zjednoczone wspólnie z Izraelem przeprowadziły zmasowane naloty na irańskie obiekty jądrowe. Trump później chwalił się w mediach społecznościowych, że irański program nuklearny został „całkowicie zniszczony”, choć służby wywiadowcze informowały później jedynie o częściowych zniszczeniach. Eskalacji tej towarzyszyło pełne poparcie działań Izraela w regionie.
Następnie, już pod koniec 2025 roku i na początku 2026 roku, prezydent USA otwarcie wzywał Irańczyków do obalenia reżimu podczas masowych protestów w Islamskiej Republice, obiecując wsparcie demonstrantom i deklarując, że amerykańskie siły znajdują się w stanie pełnej gotowości bojowej. Jego retoryka wobec Iranu przez cały rok pozostawała skrajnie twarda, łącznie z groźbami jeszcze potężniejszych uderzeń. Jednak na dzień 20 stycznia 2026 roku wszystko to pozostało jedynie na poziomie słów.
Kryzys grenlandzki i groźby aneksji
Jednym z najbardziej absurdalnych i jednocześnie najbardziej niepokojących przypadków tego roku były próby Donalda Trumpa (jak dotąd niewojskowe) przejęcia Grenlandii — niezwykle ważnej pod względem gospodarczym i geopolitycznym arktycznej wyspy należącej do Danii. Gdy Kopenhaga oraz lokalne władze Grenlandii po raz kolejny odmówiły sprzedaży terytorium, Trump przeszedł do otwartego szantażu, nie wykluczając nawet interwencji militarnej. Oświadczył, że Grenlandia powinna stać się częścią Stanów Zjednoczonych ze względu na swoje zasoby oraz strategiczne znaczenie, tłumacząc to koniecznością przeciwdziałania rosji i Chinom.
Kryzys szczególnie zaostrzył się w styczniu 2026 roku, gdy Trump wprowadził nowe cła wobec Danii oraz innych sojuszników z NATO za przeprowadzanie ćwiczeń wojskowych na wyspie. Nazwał obecność europejskich wojsk na Grenlandii „prowokacją wobec USA” i zapowiedział podniesienie ceł do 25%, dopóki nie zostanie osiągnięte porozumienie w sprawie przekazania wyspy Stanom Zjednoczonym. Działania te zagroziły jedności Sojuszu, wywołując masowe protesty antyamerykańskie w Danii oraz na samej Grenlandii.
Porwanie prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro
3 stycznia 2026 roku Trump ponownie zaszokował świat głośną awanturą militarną, wydając rozkaz przeprowadzenia operacji „Absolutna Determinacja” w Wenezueli. W trakcie nocnego rajdu elitarne jednostki USA zaatakowały rezydencję wenezuelskiego autokraty Nicolása Maduro w Caracas. Trump osobiście ogłosił sukces misji ze swojej posiadłości Mar-a-Lago, publikując zdjęcia skutej kajdanami wenezuelskiej dyktatora oraz jego żony Cilii Flores na pokładzie amerykańskiego okrętu wojennego.
Administracja Trumpa uzasadniła inwazję jako „akcję organów ścigania”, mającą na celu pociągnięcie Maduro do odpowiedzialności za zarzuty narkoterroryzmu oraz handlu bronią. Maduro został natychmiast przewieziony do Nowego Jorku, gdzie stanął przed sądem federalnym. Krok ten wywołał oburzenie w Ameryce Łacińskiej oraz oskarżenia o naruszenie prawa międzynarodowego, jednak Trump publicznie oświadczył coś w rodzaju: „robię to, co uważam za słuszne, i nic mi nie zrobicie”.
Ogólnie rzecz biorąc, poza wielką polityką Trump nadal bawił świat swoim, mówiąc delikatnie, skrajnie ekscentrycznym zachowaniem. W ciągu roku wielokrotnie widziano go śpiącego podczas oficjalnych wydarzeń, w tym podczas długiego posiedzenia gabinetu ministrów w grudniu 2025 roku, gdy jego podwładni wygłaszali pochwalne peany. Biały Dom próbował tłumaczyć to stwierdzeniami w stylu „prezydent głęboko rozważał usłyszane treści”, jednak nagrania z głową państwa z zamkniętymi oczami natychmiast stawały się viralami.
Trump aktywnie zajmował się również „shitpostingiem”, publikując na platformach X oraz Truth Social materiały wygenerowane przez sztuczną inteligencję, na których tańczy z Elonem Muskiem albo występuje w roli superbohatera czy Jedi. Nie wahał się wykorzystywać mediów społecznościowych do nieustannych osobistych ataków na swoich przeciwników, „pyskówek” z dziennikarzami i politykami oraz rozpowszechniania jawnie dziwacznych teorii spiskowych, takich jak twierdzenia, że „wiatraki doprowadzają wieloryby do szaleństwa” albo że „prawdziwy Biden zmarł w 2020 roku, a krajem rządził sobowtór”.
Podsumowując, cały ten rok był nieprzerwanym spektaklem, w którym amerykański prezydent wyraźnie rozkoszował się uwagą całego świata. Wymienienie absolutnie wszystkich osobliwości, wybryków i ciekawostek związanych z Trumpem jest niemożliwe, ponieważ pojawiają się one dosłownie każdego dnia. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że również w kolejnym roku przywódca USA będzie zachowywał się w podobny sposób — a być może jego dziwactwa będą się nawet nasilać, przynajmniej ze względu na podeszły wiek.
