Rolnicy w Marigat wykorzystują wodę z jeziora Baringo do nawadniania pomidorów — Nation Kenya
W podhrabstwie Marigat w hrabstwie Baringo w Kenii rolnicy wykorzystują wodę z jeziora Baringo do nawadniania pól pomidorów. W gorącym i suchym regionie podnoszący się poziom wody w jeziorze stał się źródłem wody dla gospodarstw uprawiających pomidory na rynki lokalne i odległe, informuje Nation Kenya.
Od nauczania do rolnictwa
Jednym z rolników jest 28-letni Peter Macharia, absolwent Uniwersytetu Kenyatty i dyplomowany nauczyciel. Po ukończeniu studiów w 2023 roku nie mógł od razu znaleźć pracy w swoim zawodzie i zaczął pracować na farmach pomidorów, gdzie nadzorował pracowników i otrzymywał prowizję od sezonowych zysków.
W sezonie w grudniu 2024 roku i styczniu 2025 roku Macharia zdołał zaoszczędzić pieniądze i kupić spalinową pompę wodną oraz rury z polietylenu wysokiej gęstości. Pozwoliło mu to założyć własne gospodarstwo. Praktyczne doświadczenie zdobył w rodzinie, która uprawiała pomidory w Kampi ya Moto i Rongai w hrabstwie Nakuru.
Nawadnianie, odmiany i sprzedaż
Rolnicy stosują nawadnianie bruzdowe połączone z systemem nawadniania Perkerra: woda jest kierowana kanałami wzdłuż rzędów roślin. Według Macharii odpowiednie podlewanie może utrzymać rośliny przez maksymalnie cztery dni przed kolejnym nawadnianiem, co pozwala obniżyć koszty oleju napędowego dla pomp.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
W regionie uprawiane są hybrydowe odmiany Ansal F1, Bigrock F1 i Harmony F1. Wybiera się je ze względu na odporność lub tolerancję na powszechne choroby, twarde owoce i dłuższy okres przechowywania. Rolniczka Mellania Nduta zaznaczyła, że z powodu wysokich temperatur niektóre odmiany pomidorów można tu zbierać około 60 dni po przesadzeniu, podczas gdy w innych warunkach dojrzewanie może trwać około 90 dni.
Ryzyka dla producentów
W Marigat ponad 250 rolników wypracowało system sprzedaży, w ramach którego sprzedają pomidory bezpośrednio na polach. Pośrednicy przywożą kupujących do gospodarstw i uzgadniają zakupy. Takie podejście zmniejsza koszty transportu łatwo psujących się produktów, ale jednocześnie uzależnia producentów od pośredników i wahań cen.
Wśród głównych problemów rolnicy wymieniają zły stan dróg dojazdowych w porze deszczowej, niedobór odpowiedniej ziemi, uszkodzenia upraw przez zwierzęta gospodarskie oraz szkodnika Tuta absoluta, znanego jako miniarka pomidorowa. Przy nadwyżce produkcji ceny pomidorów mogą gwałtownie spadać, a producenci ryzykują, że nie pokryją kosztów sadzonek, nawozów, pestycydów, nawadniania i pracy.
