W Katmandu zakończył się pierwszy festiwal filmowy z klasyką i dyskusjami — Kathmandu Post
W Katmandu w Nepalu zakończył się trzydniowy Kathmandu Film Festival, podczas którego pokazano nowe filmy i odrestaurowaną klasykę oraz dyskutowano o rozwoju krajowego przemysłu filmowego. Pierwszy festiwal zorganizowały władze miejskie Katmandu, informuje Kathmandu Post.
W programie znalazły się klasyczne nepalskie filmy „Ke Ghar Ke Dera” z 1985 roku oraz „Kumari” z 1977 roku. Podczas wydarzenia zamykającego w muzeum Taragaon Next w Boudzie pokazano 18-minutowy film Deepaka Rauniyara z 2026 roku „Private Property”. Akcja filmu rozgrywa się na amerykańskiej stacji benzynowej, a sam obraz porusza kwestie rasy, uprzedzeń, poczucia uprzywilejowania i przynależności.
Rozwój przemysłu filmowego
Uczestnicy panelu „Przemysł filmowy Nepalu: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość” omówili wzrost produkcji filmowej, wpływów kasowych i liczby pokazów filmowych. Aktor Hari Bansha Acharya, który zadebiutował w „Lobhi Papi” w 1990 roku, wspomniał, że wcześniej w kraju powstawał około jeden film na pięć lat, przy użyciu celuloidu i taśmy 16-milimetrowej. Obecnie, jak powiedział, w Nepalu wydaje się średnio prawie 100 filmów rocznie.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Producent Prachanda Man Shrestha zauważył, że wzrost liczby premier i przychodów kasowych sam w sobie nie gwarantuje przyszłości branży. Jego zdaniem powielanie formuły wcześniejszych hitów bez dążenia do jakości artystycznej może doprowadzić do utraty widowni.
SI i autentyczna reprezentacja społeczności
Na festiwalu rozmawiano również o zastosowaniu sztucznej inteligencji w produkcji filmowej. Reżyser Basanta Niraula wykorzystał SI na etapie przygotowań do „Paanch Pandav”, aby zwizualizować scenę, a reżyserka Deepa Shree Niraula zastosowała tę technologię w „Chhakka Panja 5”, aby odmłodzić aktora Deepaka Raja Giriego w jednym z epizodów. Jednocześnie reżyser filmów dokumentalnych Ngima Gelu Sherpa zaapelował, by nie polegać na SI wyłącznie w celu przyspieszenia pracy.
Aktorka Thinley Lhamo podkreśliła potrzebę bardziej autentycznego przedstawiania himalajskich i rdzennych społeczności Nepalu poprzez oryginalne historie. Przytoczyła również przykład filmu „Tenzing”, którego scenariusz, jak powiedziała, powstawał niemal 18 lat, podkreślając znaczenie czasu i badań w pracy nad filmem.
