Hubble po raz pierwszy sfotografował ciemną strukturę pyłową przy Beta Pictoris — ScienceDaily
Kosmiczny Teleskop NASA Hubble po raz pierwszy pokazał w świetle widzialnym szczegóły ciemnej struktury pyłowej „Koci ogon” w młodym układzie planetarnym Beta Pictoris, położonym około 63 lata świetlne od Ziemi. Jak informuje ScienceDaily, astronomowie przypuszczają, że to skupisko mogło powstać po zderzeniu dużych ciał porównywalnych rozmiarami z Plutonem.
„Koci ogon” jest częścią dużego dysku pyłu i odłamków wokół Beta Pictoris. Wcześniej obserwowano go wyłącznie za pomocą działającego w podczerwieni teleskopu Jamesa Webba, podczas gdy przy krótszych długościach fal struktura pozostawała niemal niewidoczna. Nowe badanie, opublikowane w czasopiśmie The Astrophysical Journal Letters, połączyło dane Hubble’a z obserwacjami zebranymi przez ponad 14 lat.
Ciemny i porowaty pył
Według szacunków badaczy struktura może rozciągać się na około 1 000 jednostek astronomicznych, co odpowiada około 93 miliardom mil. Prawdopodobnie składa się głównie z odpornego na wysoką temperaturę organicznego materiału na bazie węgla, który dobrze pochłania światło widzialne i dlatego wygląda bardzo ciemno.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Obserwacje wskazują również, że cząstki pyłu mają rozmiar około jednego mikrometra i są niezwykle porowate. Autorzy pracy rozważają wersję, według której zderzenie mogło być tak energetyczne, że materiał węglowy wyparował, a po ochłodzeniu ponownie skondensował się w lekkie porowate ziarna. Jednocześnie mechanizm powstawania takiego pyłu nie został ostatecznie ustalony.
Inny kształt i wygięcie dysku
Połączenie danych Hubble’a i Jamesa Webba pozwoliło doprecyzować przestrzenny kształt „Kociego ogona”. Wcześniej zakładano, że rozciąga się on daleko za gwiazdą względem Ziemi, jednak modelowanie wskazuje, że struktura może leżeć głównie w płaszczyźnie nieba i rozciągać się na bok.
Ponadto Hubble wykrył wygięcie w szerokim halo pyłowym układu Beta Pictoris. Naukowcy wiążą je z oddziaływaniem grawitacyjnym gazowego olbrzyma Beta Pic b, którego masa jest szacowana na około dziesięciokrotność masy Jowisza. Badacze uważają, że takie układy pomagają badać zderzenia i procesy grawitacyjne zachodzące podczas formowania planet.
