W kosmicznym pyle znaleziono ślady pierwotnej wody — ScienceAlert

Naukowcy odkryli w pyle międzyplanetarnym, który mógł przybyć z Pasa Kuipera za orbitą Neptuna, oznaki dawnego rezerwuaru wody o nietypowym składzie izotopowym. Jak podaje ScienceAlert, badaniami kierował planetolog Lindsay Keller z Centrum Kosmicznego im. Johnsona NASA.

Badacze przeanalizowali 12 cząstek o rozmiarach od 10 do 30 mikrometrów, zebranych w stratosferze przez wysokościowe samoloty NASA. Naukowcy doszli do wniosku, że te ziarenka mogły przebyć drogę z odległych regionów Układu Słonecznego.

Ślady długiej podróży

Pochodzenie pyłu określano między innymi na podstawie śladów uszkodzeń sieci krystalicznej minerałów przez energetyczne cząstki ze Słońca. Im dłużej pył przebywa w przestrzeni międzyplanetarnej, tym więcej takich śladów gromadzi.

Gęstość śladów promieniowania w znalezionych ziarenkach była około 100 razy większa niż oczekiwany poziom dla pyłu z pasa asteroid lub komet z rodziny Jowisza. Jest to zgodne z ich możliwym pochodzeniem z dużo bardziej odległego obszaru — Pasa Kuipera.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

Minerały zachowały skład izotopowy wody

Cząstki okazały się również bogate w węgiel: jego zawartość była około czterokrotnie większa niż w niektórych meteorytach węglistych. W wielu próbkach znaleziono saponit, serpentyn i inne uwodnione minerały, które powstają w wyniku chemicznego oddziaływania wody ze skałami.

Obecność takich minerałów wskazuje, że we wnętrzu ciał macierzystych tych cząstek w przeszłości mogła istnieć ciekła woda. Według przypuszczeń badaczy wewnętrzne części lodowych obiektów Pasa Kuipera mogły ogrzewać się wskutek rozpadu promieniotwórczego lub zderzeń.

Analiza izotopów tlenu wykazała wzbogacenie minerałów w cięższe izotopy — tlen-17 i tlen-18. Odtwarzając reakcje powstawania uwodnionych minerałów, naukowcy oszacowali skład wody, która brała w nich udział, i stwierdzili różnicę względem wody wnioskowanej na podstawie meteorytów węglistych z innych regionów wczesnego Układu Słonecznego.

Modele wczesnego Układu Słonecznego zakładają, że Saturn mógł utworzyć w dysku gazu i pyłu strefę podwyższonego ciśnienia, która spowalniała lub zatrzymywała przemieszczanie się materii w kierunku Słońca. Wraz z lodowymi olbrzymami mógł sprzyjać zachowaniu odizolowanego zewnętrznego rezerwuaru wody. Badanie opublikowano w czasopiśmie Science Advances.