W Australii do 20 grup rangerów co roku bada scynka pustynnego — ABC News Australia
W Australii rdzenni rangerzy, tradycyjni właściciele ziemi i naukowcy wspólnie pracują nad ochroną wielkiego scynka pustynnego — endemicznej dla kraju jaszczurki zagrożonej wyginięciem. Według Indigenous Desert Alliance na wolności pozostało od 5 do 7 tysięcy tych zwierząt, podaje ABC News.
Populacje przetrwały w 20 miejscach
Ekolożka Lara Pymans, uczestnicząca w krajowym planie odbudowy tego gatunku, zaznaczyła, że populacje scynka znacznie się zmniejszyły i obecnie są znane jedynie w około 20 miejscach na obszarach pustynnych. Podczas badań w 2026 roku naukowcy zauważyli spadek, ale nie ustalili jeszcze, czy wiąże się on z rzeczywistym zmniejszeniem populacji, czy z obfitymi opadami, które utrudniły odnajdywanie nor.
Wielki scynk pustynny rodzi żywe młode i do dwóch lat żyje w grupach rodzinnych we wspólnym systemie nor. W jednej norze może mieszkać kilka pokoleń zwierząt — dziadkowie, rodzice i potomstwo. Gatunek charakteryzuje się również wspólnym miejscem wypróżniania.
Monitoring i ochrona środowiska
Do 20 grup rangerów z Terytorium Północnego, Australii Południowej i Australii Zachodniej prowadzi od 2023 roku coroczne ogólnokrajowe liczenia scynków. Ich praca obejmuje zasięg o powierzchni około 770 tysięcy kilometrów kwadratowych.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Wśród uczestników programu są rangerzy Tjakura z odległej społeczności Mutitjulu w pobliżu Uluru. Pomagają oni zarządzać rdzennym obszarem chronionym Katiti Petermann, gdzie nory jaszczurek odkryto na granicy z Parkiem Narodowym Uluru-Kata Tjuta. Dla różnych grup rdzennych mieszkańców gatunek ten znany jest także pod nazwami Mulyamiji, Warrarna i Nampu.
Regionalny koordynator Garth Forrester przekazał, że scynk ma znaczenie kulturowe dla społeczności aborygeńskich i jest związany z opowieściami o stworzeniu świata. Wcześniej zwierzęta wykorzystywano jako pożywienie, lecz polowań zaprzestano, gdy zauważono spadek ich liczebności.
Za główne zagrożenia dla gatunku uznaje się pożary i drapieżniki. Rangerzy monitorują znane miejsca występowania, szukają śladów i odchodów, używają fotopułapek, zarządzają ogniem i usuwają drapieżniki. Kolejne badanie populacji zaplanowano na przyszły rok.
