Naukowcy zidentyfikowali pięć biologicznych podtypów stłuszczeniowej choroby wątroby — ScienceDaily
Naukowcy z Mayo Clinic, we współpracy z Virginia Tech, wyodrębnili pięć biologicznie odmiennych podtypów stłuszczeniowej choroby wątroby związanej z dysfunkcją metaboliczną (MASLD). Wiążą się one z różnym ryzykiem chorób serca, niewydolności wątroby, raka oraz konieczności przeszczepienia wątroby, informuje ScienceDaily.
Analiza danych ponad 4,6 tys. pacjentów
MASLD, wcześniej nazywana niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby, rozwija się wskutek gromadzenia nadmiaru tłuszczu w wątrobie. Choroba często nie daje zauważalnych objawów, jednak u części osób może postępować do stanu zapalnego, bliznowacenia tkanek, marskości i nieodwracalnego uszkodzenia narządu.
Wyniki badania opublikowano w Nature Communications. Naukowcy przeanalizowali dane z sekwencjonowania genetycznego oraz informacje medyczne ponad 4,6 tys. pacjentów z MASLD. Uwzględnili poziomy enzymów wątrobowych, wskaźnik masy ciała, poziomy lipidów we krwi, a także współistniejące schorzenia, w tym cukrzycę, depresję i bezdech senny.
Za pomocą modeli komputerowych zespół szukał prawidłowości między cechami genetycznymi a danymi klinicznymi. Umożliwiło to określenie pięciu grup pacjentów, różniących się głównymi biologicznymi mechanizmami rozwoju choroby.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Formy genetyczne wiążą się z wyższym ryzykiem
Część podtypów jest ściśle związana z otyłością i cukrzycą, podczas gdy inne, według wniosków badaczy, mogą być uwarunkowane dziedziczonymi różnicami genetycznymi. Genetyczne formy MASLD wiązały się z większym prawdopodobieństwem postępu do ciężkiego uszkodzenia wątroby — nawet u osób bez typowych metabolicznych czynników ryzyka.
Badacze wykryli także związki między poszczególnymi podtypami MASLD a depresją, bezdechem sennym i migreną. Jednocześnie wyniki te nie dowodzą, że stłuszczeniowa choroba wątroby bezpośrednio powoduje takie schorzenia.
Naukowcy planują sprawdzić wnioski w większych i bardziej zróżnicowanych grupach pacjentów, a także ustalić, czy podtypy różnie reagują na leczenie, w tym na agonistów receptorów GLP-1 stosowanych w cukrzycy typu 2 i otyłości.
