TCIP3 spowodowała zniknięcie guzów chłoniaka u myszy w 11 dni — ScienceDaily

Naukowcy ze Stanford Medicine opracowali eksperymentalną dwuskładnikową cząsteczkę TCIP3 do walki z chłoniakiem z komórek B. U myszy z wszczepionymi ludzkimi komórkami chłoniaka podawanie związku dwa razy dziennie doprowadziło do całkowitego zniknięcia guzów w ciągu 11 dni, informuje ScienceDaily.

Wyniki pracy opublikowano w czasopiśmie Cell. TCIP3 nie jest jeszcze gotowa do zastosowania u ludzi: związek wymaga dalszego udoskonalenia chemicznego i badań na innych gatunkach zwierząt przed ewentualnym przejściem do badań klinicznych.

Jak działa cząsteczka

Chłoniak rozlany z dużych komórek B jest najczęstszą postacią chłoniaka nieziarniczego. W wielu przypadkach jego rozwój wiąże się z białkiem BCL6. W zdrowych komórkach odpornościowych tymczasowo hamuje ono geny, które zatrzymują podział komórek lub uruchamiają ich zaprogramowaną śmierć. W komórkach chłoniaka BCL6 może pozostawać aktywne i blokować te mechanizmy.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

Jedna część TCIP3 wiąże się z BCL6, a druga — z białkami P300 lub CBP. Białka te dodają do BCL6 znaczniki acetylacji, po czym traci ono zdolność do hamowania genów śmierci komórkowej. Jednocześnie P300 i CBP modyfikują histony — białka pakujące DNA — ułatwiając dostęp do genów, które mają zostać aktywowane.

Efekt w laboratorium i u zwierząt

W przeciwieństwie do leków, które jedynie blokują lub niszczą BCL6, TCIP3 nie tylko znosi hamowanie, lecz także aktywuje geny zaprogramowanej śmierci komórkowej. Analiza strukturalna wykazała, że TCIP3 działa jak „klej molekularny”: po zbliżeniu białka tworzą dodatkowe kontakty chemiczne, które stabilizują kompleks.

W warunkach laboratoryjnych TCIP3 niszczyła komórki chłoniaka przy bardzo niskich stężeniach. U myszy badacze nie odnotowali wyraźnych oznak toksyczności ani wzrostu sygnałów zapalnych we krwi. Jednocześnie związek eliminował ośrodki rozmnażania — skupiska komórek odpornościowych silnie zależne od BCL6. Naukowcy przypuszczają, że podobne cząsteczki mogą być w przyszłości badane również pod kątem leczenia niektórych chorób autoimmunologicznych, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów i miastenii.