Naukowcy wykryli 7 białek krwi związanych z agresywnym rakiem prostaty — News-Medical
Naukowcy z Oxford Population Health Centre zidentyfikowali siedem białek we krwi, których poziom był związany z przyszłym ryzykiem agresywnego raka prostaty. Przeanalizowali ponad 6 tys. białek w próbkach krwi mężczyzn pobranych na długo przed postawieniem diagnozy, informuje News-Medical.
Badanie trwało około 16 lat
Naukowcy zbadali próbki krwi 982 mężczyzn, u których później zdiagnozowano raka prostaty, a także losowo wybranej grupy 1573 uczestników Europejskiego Badania Prospektywnego nad Rakiem i Żywieniem EPIC. Uczestników obserwowano przez około 16 lat.
Dwanaście białek było związanych z rakiem prostaty zdiagnozowanym ponad 15 lat po pobraniu krwi. Wśród nich było GZMK, białko wytwarzane przez komórki odpornościowe, które uczestniczy w rozpoznawaniu i niszczeniu nieprawidłowych komórek. Według oceny autorów może to wskazywać na rolę procesów immunologicznych w powstrzymywaniu choroby na długo przed jej wykryciem.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Związek z ciężkimi postaciami choroby
Oddzielnie badacze zidentyfikowali siedem białek związanych z agresywnymi postaciami raka. Białko ANKRD1 było konsekwentnie powiązane z kilkoma ciężkimi wariantami choroby, w tym z przypadkami przerzutów lub postaciami śmiertelnymi. Inne wyniki dotyczyły procesów interakcji komórek nowotworowych z otaczającymi tkankami oraz tworzenia nowych naczyń krwionośnych.
Wykryto również związki z poziomami białek wytwarzanych przez geny ERBB3, KRAS i NRAS, znane już ze swojej roli w raku prostaty. Białka te były szczególnie związane z agresywną chorobą diagnozowaną około dziesięć lat później. Autorzy podkreślili, że nie oznacza to, iż rak był już obecny w chwili pobrania próbek.
Wyniki częściowo porównano z danymi z innych dużych badań populacyjnych i dowodami genetycznymi. Jednocześnie zidentyfikowane białka nie nadają się jeszcze do wykorzystania jako testy kliniczne: większość ustalonych związków była umiarkowana, a ich zdolność do poprawy oceny ryzyka klinicznie istotnego raka wymaga jeszcze sprawdzenia w dalszych badaniach.
