Badanie: prehistoryczne społeczności Japonii przystosowały się po erupcji — ScienceAlert

Międzynarodowa grupa badaczy ustaliła, że część prehistorycznych społeczności w Japonii zdołała przystosować się do skutków erupcji Kikai-Akahoya, która nastąpiła około 5250 roku p.n.e. w pobliżu południowo-zachodniego wybrzeża kraju. Jak podaje ScienceAlert, wyniki badania opublikowano w czasopiśmie Science Advances.

Erupcja nastąpiła około 7300 lat temu i osiągnęła siódmy poziom w ośmiostopniowej skali eksplozywności wulkanicznej. Według oceny badaczy towarzyszyły jej silne trzęsienia ziemi i wielkie tsunami, a krajobraz pokryły metrowe warstwy popiołu wulkanicznego. Dla społeczności łowiecko-zbierackich okresu Jōmon wydarzenie to było katastrofą ze znacznymi stratami ludzkimi.

540 próbek archeologicznych

Naukowcy przeanalizowali 540 dostępnych próbek archeologicznych zebranych w całej Japonii i datowanych na okres od 8 tysięcy do 6,5 tysiąca lat temu. Prześledzili liczbę znalezisk datowanych radiowęglowo, w tym węgla drzewnego i kości, należących do okresów przed erupcją i po niej. Pozwoliło to ocenić aktywność ludności w różnych regionach.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

Badacze ustalili, że niektóre obszary w strefie oddziaływania katastrofy pozostawały niezdatne do zamieszkania przez bardzo długi czas. Jednocześnie dane archeologiczne z innych miejsc wskazują na przemieszczanie się ludzi, opanowywanie nowych umiejętności i przystosowanie się do innego sposobu życia.

Przesiedlenie na wybrzeże

W południowej części Kiusiu, najbliższej obszarowi erupcji, liczebność tradycyjnych społeczności łowiecko-zbierackich mogła zmniejszać się jeszcze przed katastrofą. Natomiast na północy wyspy liczba i rozmiary osiedli rosły przed erupcją i nadal zwiększały się po niej. Autorzy przypuszczają, że może to wskazywać na przesiedlenie poszkodowanych grup ze strefy katastrofy.

Według wniosków zespołu życie morskie odrodziło się najszybciej. Badacze przypuszczają, że osoby, które przetrwały na terenach śródlądowych, mogły przenosić się na wybrzeże i przystosowywać do nowego sposobu życia. W bardziej odległych obszarach, w tym w pobliżu zatoki Ise, wzrost liczby ludności ustał, a w niektórych miejscach przekształcił się w spadek. Wśród możliwych wyjaśnień wymieniono krótkotrwałe ochłodzenie po erupcji, inne czynniki klimatyczne lub utratę źródeł pożywienia.