Eksperymentalna smoła brzozowa hamowała gronkowca — ScienceDaily
Eksperymentalnie wytworzona smoła brzozowa, której neandertalczycy mogli używać do mocowania kamiennych narzędzi do rękojeści, hamowała wzrost Staphylococcus aureus — bakterii często związanej z zakażeniami ran. Ustaliła to międzynarodowa grupa badaczy z Uniwersytetu w Kolonii, Uniwersytetu Oksfordzkiego, Uniwersytetu w Liège i Uniwersytetu Cape Breton, informuje ScienceDaily.
Odtworzono prehistoryczne metody
Smoła brzozowa to gęsta, lepka substancja uzyskiwana podczas ogrzewania kory brzozowej. Archeolodzy znajdowali jej ślady na licznych stanowiskach neandertalczyków w Europie, w tym na dawnych kamiennych narzędziach. Materiał ten wiązano przede wszystkim z wytwarzaniem narzędzi złożonych: mógł służyć do mocowania kamiennych ostrzy lub grotów do drewnianych rękojeści.
Naukowcy wytworzyli smołę z gatunków drzew, które istniały w czasach neandertalczyków, odtwarzając kilka metod produkcji zrekonstruowanych na podstawie danych archeologicznych. W jednej z nich korę ogrzewano w zamkniętym podziemnym dole z ograniczonym dostępem tlenu. W takich warunkach zachodziła sucha destylacja, podczas której powstawały substancje, z których można było zebrać smołę.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Inna metoda polegała na spalaniu kory brzozowej w pobliżu twardej powierzchni, na przykład kamienia. Żywiczne opary kondensowały się na chłodniejszej powierzchni, pozostawiając lepki osad, który można było zebrać.
Aktywność przeciw bakteriom
Wszystkie uzyskane próbki smoły brzozowej były w stanie hamować wzrost S. aureus. Aktywność antybakteryjna okazała się niezależna od konkretnej metody otrzymywania smoły zastosowanej w eksperymencie.
Wyniki opublikowano w czasopiśmie PLOS One. Nie dowodzą one, że neandertalczycy rzeczywiście nakładali smołę na rany, lecz pokazują, że substancja, którą byli w stanie wytwarzać, miała właściwości potencjalnie przydatne do ochrony ran przed infekcją. Badacze ostrzegają również, że zdolność do hamowania bakterii w warunkach laboratoryjnych nie oznacza, iż taki środek jest bezpieczny lub skuteczny w leczeniu ludzkich ran.
