JWST może obserwować supernową 1,15 mld lat po Wielkim Wybuchu — Live Science
Astronomowie za pomocą Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba (JWST) wykryli supernową AT 2026abck, która wybuchła około 1,15 mld lat po Wielkim Wybuchu. Może być jedną z najodleglejszych supernowych, jakie kiedykolwiek obserwowano, informuje Live Science.
Światło z eksplozji zostało wyemitowane ponad 12,5 mld lat temu. W tym czasie rozszerzanie się Wszechświata zwiększyło odległość między Ziemią a źródłem światła około sześciokrotnie. Wnioski opisano w preprincie zamieszczonym w arXiv 29 września; praca nie przeszła jeszcze recenzji naukowej.
Wczesna faza eksplozji
Autorzy pracy oceniają, że JWST zobaczył supernową od czterech do dziesięciu dni po wybuchu w układzie odniesienia samego obiektu. Podczas wcześniejszej obserwacji 28 maja 2026 roku teleskop nie zarejestrował supernowej, a kolejną obserwację przeprowadzono 7 sierpnia.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Między tymi datami na Ziemi minęło 71 dni, podczas gdy w układzie odniesienia supernowej — około 12 dni. Według pierwszego autora pracy, Minyana Zhu z University of Illinois Urbana-Champaign, z powodu rozszerzania się Wszechświata zjawisko to wydaje się ziemskiemu obserwatorowi przebiegać około sześć razy wolniej. Oznacza to, że zmiany, które trwały tydzień w pobliżu supernowej, z Ziemi rozciągają się na około sześć tygodni.
Jasność i galaktyka macierzysta
Współautor badania Xiaohui Fan z University of Arizona oszacował szczytową jasność supernowej na około 8 mld razy większą od jasności Słońca — niemal na poziomie całej Drogi Mlecznej. Podczas wybuchu emituje ona tyle energii, ile Słońce wyemituje w ciągu około 2 mld lat.
Temperatura obiektu przekracza 16 tys. stopni Celsjusza, a promień powłoki wyrzuconej materii wynosi szacunkowo 46 jednostek astronomicznych. Galaktyka macierzysta ID101411 ma masę około 6,3 mld mas Słońca i tworzy nowe gwiazdy ponad dziesięć razy szybciej niż Droga Mleczna. Badacze przypuszczają, że AT 2026abck może należeć do rzadkiej klasy superjasnych supernowych, które uwalniają dziesiątki lub setki razy więcej energii niż zwykłe supernowe.
