Powierzchnia lodu morskiego w Arktyce osiągnęła we wrześniu 4,6 mln km² — ScienceDaily
Minimalna powierzchnia lodu morskiego w Arktyce 12 września 2026 roku wyniosła około 4,6 mln kilometrów kwadratowych. Wynik ten zajął ex aequo 10. miejsce wśród najniższych wartości od początku obserwacji satelitarnych, wraz z minimami z 2008, 2010 i 2025 roku, podaje ScienceDaily, powołując się na NASA i amerykańskie Narodowe Centrum Danych o Śniegu i Lodzie.
Lód morski w Arktyce zazwyczaj narasta zimą, osiągając największą powierzchnię w marcu, a we wrześniu kurczy się do rocznego minimum. Ciągłe pomiary satelitarne są prowadzone od końca 1978 roku. Rejestrują one długoterminowe zmniejszanie się pokrywy lodowej zarówno latem, jak i zimą.
Niskie wartości utrzymują się od dekad
Każdy sezon letni w latach 2007–2026 znalazł się wśród dwudziestu sezonów z najmniejszą wrześniową powierzchnią lodu w całym okresie obserwacji satelitarnych. Absolutne minimum odnotowano we wrześniu 2012 roku.
Jednocześnie w ciągu ostatniej dekady wrześniowa powierzchnia lodu pozostawała względnie stabilna w porównaniu z szybkim spadkiem w poprzednich latach. Naukowcy zaznaczają, że na straty lodu w pojedynczym sezonie istotnie wpływają krótkoterminowe warunki pogodowe. Badacze NASA jako jeden z czynników spowalniających utratę lodu wskazują większe zachmurzenie nad Arktyką, które zmniejsza ilość światła słonecznego docierającego do lodu.
Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.
Lód staje się młodszy i cieńszy
Zmiany dotyczą nie tylko powierzchni pokrywy. Lód wieloletni, który przetrwał co najmniej jeden letni sezon topnienia, znacznie się zmniejszył. Coraz częściej zastępuje go cieńszy lód jednoroczny, który tworzy się zimą i łatwiej topnieje latem.
Spadek jest widoczny również w zimowym maksimum: w marcu 2026 roku maksymalna powierzchnia lodu statystycznie zrównała się z wynikiem z marca 2025 roku. Oba wyniki były najniższymi zimowymi szczytami w całym okresie obserwacji satelitarnych. Według prognoz naukowców Ocean Arktyczny może co najmniej raz do połowy XXI wieku niemal całkowicie utracić lód morski latem.
Do pomiarów wykorzystuje się satelity z pasywnymi sensorami mikrofalowymi. Rozróżniają one lód morski i otwartą wodę na podstawie naturalnego promieniowania mikrofalowego oraz mogą prowadzić obserwacje przez chmury.
