W Chinach opisano najstarszego znanego półwodnego ssaka — Cyprus Mail

W Mongolii Wewnętrznej w Chinach badacze odkryli skamieniałe szczątki gatunku Megacauda sungei, który żył około 165 milionów lat temu w okresie jurajskim. Naukowcy nazwali go najstarszym znanym przykładem półwodnego trybu życia w historii ewolucyjnej ssaków, podaje Cyprus Mail.

Przystosowania do życia w wodzie

Megacauda miała około 50 centymetrów długości i ważyła od jednego do dwóch kilogramów. Jej ciało i tylne nogi przypominały proporcjami dziobaka, choć zwierzę nie miało charakterystycznego dzioba. Szeroki, spłaszczony ogon pokryty drobnymi łuskami był podobny do ogona bobra lub dziobaka. Naukowa nazwa Megacauda oznacza „duży ogon”.

Paleontolog Thomas Martin z Uniwersytetu w Bonn przypuszcza, że zwierzę pływało, odpychając się przednimi i tylnymi nogami oraz wykonując ogonem faliste ruchy. Mogło ono również kopać nory na brzegach rzek lub jezior. Szczątki znaleziono w skale powstałej z osadów jeziornych.

Więcej aktualnych wiadomości na kanale UA.News w Telegramie Telegram.

Dieta i budowa gardła

Budowa szczęk i zębów wskazuje na drapieżną dietę Megacauda. Jej wygięte do tyłu guzki zębowe mogły pomagać w utrzymywaniu śliskiej zdobyczy, w tym ryb. W okolicy żołądka skamieniałego zwierzęcia znaleziono fragmenty kości, co wskazuje na spożywanie małych kręgowców; w tych samych skałach odkryto liczne skamieniałości salamander.

Dobrze zachowany okaz zawiera również odciski skóry i futra. Pod czaszką znaleziono cienkie struktury kostne oraz połączone kości gnykowe związane z mięśniami gardła i języka. Według badaczy taka anatomia umożliwiała jednoczesne oddychanie i pobieranie pokarmu oraz wspierała sposób połykania charakterystyczny dla współczesnych ssaków.

Megacauda należała do dokodontów — grupy ssaków, która pojawiła się około 200 milionów lat temu, istniała przez około 90 milionów lat i nie pozostawiła współczesnych potomków. Inne dokodonty żyły na lądzie, w norach lub na drzewach.